29.-30.01.2010

Açılış/opening: 29.01.2010, saat 19.00/7pm

Ziyaret saatleri/visiting hours: 14.00–21.00/2-9pm

Kiblelizade Sokak 10/2
Sishane / Kuledibi — Istanbul

Manzara Perspective, apartman dairelerinde yer alan sergiler dizisi kapsamında, Tatbikat ekibinin deneysel bir müdahalesini sunmaktan mutluluk duyar.

Gelişen olayların ne kadarı mekana yapışır, hangi davranışlar kayıtsızlık ile ortadan kaybolur? Ve hangileri tarihe yazılır?

Bir mekanın anıları orada yaşanan farklı deneyimlerden oluşur. Ve ayrıca kısa süre için yaşanılan ve sürekli misafirleri değişen bir yerde, geçici izler kalır, deneyimler birikir, üstüste biner, yavaş yavaş solar veya yaşananlar oraya ithaf edilir.

”Alışkanlıklar” ile, Tatbikat, kapılar kapılar arasında gerçekleşen olayların sonrasında görünebilir ve anımsanabilir olma olasılıklarını deneyimliyor.

Bir hafta süre ile Tatbikat’ın altı kişilik ekibi bir tatil dairesine yerleşecekler, kişisel alışkanlıklarını ve deneyimlerinin kaydını tutacaklar.

Daha önce, “Bellekteki anılar” ile, Tatbikat ekibi özel alan ve sergi mekanının sınırında çalışarak Hafriyat Karaköy mekanını geçici bi ev haline getirdiler.

Tatbikat ekibi yeni misafirleri ve alışkanlıklarını sürekli mekanında karşılayan Manzara Perspectives’ın bir dairesi ile uğraşıyorlar. Bir yerin kişisel eşyaları kısa süreli kalışlarda bile mekanın sahibine dair ve onların alışkanlıkları üzerine önermeler yaratırlar, oysa bu hazır-mekanda Tatbikat ekibi deneyimlerine ve anılarına gore bu alanı tekrar düzenlemek yerine alışkanlıklarını yakalamak için kullanıyorlar.

—

Manzara Perspectives is happy to present an experimental intervention of the artist collective Tatbikat (field exercise) within the context of the series of exhibiti­ons in flats.

How much of the occured rema­ins to stick to one place, which acts disappear in oblivion and which ones do write history?

The “memory of a place” is constituted from the vari­ous experi­ences that are made there. And in a place that is “inhabited” only for a short period of time and that is characterized by a high turnover of residents, ephemeral traces remain, the experi­ences accumulate, overlap, fade or inscribe themselves.

With “Familiar Habits” Tatbikat experiments along the question of what happens if elapsed occurrences, that have taken place in the privacy of a home, are afterwards revisu­alized and recalled in the same space.

For the duration of one week the six members of Tatbikat will occupy one holiday appartment, inclusive of all individual affecti­ons, and capture their experi­ences on video.

Alre­ady before, in “Recollecting memories”, Tatbikat has worked on the borderline between privat rooms and exhibition space when they transformed the space of Hafriyat Karaköy in a temporary home one year ago.

In the framework of Manzara Perspectives Tatbikat deals with a place that is constantly ready to welcome new residents and their habits. The individual furnishing suggests the state of residential ownership to the short-term inhabitants, whereas they use the ready-made space rather than to reshape it according to their own preferences.

—

Manzara Perspectives freut sich,  das Künstler-Kollektiv Tatbikat (Feldübung) mit einer experimentellen Aktion im Kontext der Ausstellungsre­ihe in Wohnungen zu präsentieren.

Wieviel von dem Geschehenden ble­ibt an einem Ort haften, welche Handlungen verschwinden im Vergessen und welche schre­iben Geschichte?

Das “Gedächtnis eines Ortes” konstitu­i­ert sich aus den verschi­edenen Erfahrungen, die dort gemacht  werden. Und an einem Ort, der immer nur für eine kurze Dauer  “bewohnt” wird und eine hohe Fluktu­ation von Residenten aufwe­ist,  ble­iben flüchtige Spuren zurück, häufen und überlagern sich die dort  gemachten Erfahrungen, verblassen oder schre­iben sich ein.

Mit “Familiar Habits” (Vertra­ute Gepflogenhe­iten) experimenti­ert Tatbikat entlang der Frage, was passi­ert, wenn bere­its vergangene  Geschehnisse, die in der Privatssphäre einer Wohnung gemacht wurden, in den gle­ichen Räumlichke­iten  im Nachhinein visu­alisi­ert und in Erinnerung gerufen werden. Für den Zeitraum einer Woche  wird Tatbikat zu sechst in einem Feri­enappartment inklusive aller individu­ellen Vorli­eben unbeschränkt wohnen und leben und dies mit selbergedrehten Filmen festhalten.

Tatbikat arbe­itete auch schon zuvor an der Grenze zwischen privaten Räumen und  Ausstellungsraum und transformi­erte vor einem Jahr mit “Recollecting  Memories” die Räume von Hafriyat Karaköy in eine temporäre Wohnung.

Bei Manzara Perspectives setzt sich Tatbikat mit einem Ort  ause­inander, der ständig bereit ist, neue Residenten und ihre Gepflogenhe­iten zu empfangen. Die individulle Einrichtung suggeri­ert den ständig wechselnden Bewohneren ein Besitz– und Heimverhältnis; wobei sie den vorgefundenen Raum eher nutzen und sich in die Rolle des Hause­igners einfügen, als ihn nach ihren Vorli­eben neu zu gestalten.

avni ertepe, timothée huguet, manuel juergens, gosia machon, jugoslav mitevski, suat öğüt, gamze özer, irene paetzug, rico schalu­eck, annika wydany, ilke yılmaz

09.01.2010 cumartesi, saturday
12:00–21:00 / 12 to 9 pm

tatar beyi sok. 24 kuledibi beyoğlu istanbul

Düşünce ve fikirlerin değiş tokuşu ve başkalarıyla iletişim kurmak  için konuşma eylemi içinde uygulanırken sayısız kombinasyon olasılıklarına ulaşan sabit yapılar içeren bir lingu­istik düzeye dayalı sistem kullanırız.
11 sanatçı, tasarımcı ve mimarın performanslarında birbirlerini katmanlayan tekrarlı eylemler, karşılıklı etkileşip birbirlerini etkileyerek sürekli değişen bir anlatım oluşturuyor. İşaretler, kodlar ve jestleri içeren bir iletişim kendiliğinden oluşmuş yeni bir dili andırır. Performansın lingu­istik bütünlüğün ütopyasını inceliyor oluşu, birbirimizin evrensel bir anlayışının dil engellerini aşarak ve yeni bir dil tasarlayarak ortaya çıkabileceğini ifade ediyor.

—

In order to exchange tho­ughts and opini­ons and to communicate with others we use a system which on a lingu­istical level consists of fixed structures that reach infinite possibilities of combination when performed  in the act of spe­aking.
In the interventi­ons of 11 artists, architects and designers repetitive acts which overlay each other, compose a constantly changing narrative by interacting and influ­encing one another. A communication consisting of signs, codes and gestures evolves, resembling a new langu­age which spontane­o­usly became. The performance is examining the utopia of a lingu­istical unity, which implies that by overcoming langu­age barri­ers and designing a new langu­age a universal understanding of each other can emerge.

—

Um Gedanken und Meinungen auszuta­uschen und sich anderen mitzute­ilen bedi­enen wir uns eines Systems welches auf sprachlicher Ebene fixen Strukturen unterli­egt, die in der Performanz unendlich viele Möglichke­iten der Kombination aufwe­isen.
Sich wiederholende Handlungen, die einander überlagern, interagi­eren und sich gegense­itig bee­influssen, bilden in der Intervention von 11 Künstlern, Architekten und Designern eine sich ständig ändernde Narrative. Es entsteht eine Kommunikation in Form von Zeichen, Codes und Gesten, gle­ich einer neuen Sprache, die sich spontan entwickelt. Dabei wird die Utopie einer Sprache­inigkeit untersucht, die die Vorstellung implizi­ert, dass die bloße Überwindung der Sprachbarri­eren und das Schaffen einer neuen Sprache gle­ichze­itig ein gegense­itiges Verständnis bewirke.

Silence is appreci­ated but rather overestimated
sessizlik takdir edilir, ancak sessizliğe gereğinden fazla değer biçilmektedir

David Buob, Allen Grubesic, Jugoslav Mitevski, Gamze Özer

17.12.2009 – 22.1.2010
Opening 16.12.2009, 6.30pm
Acilis 16.12.2009, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoglu Istanbul
www.manzara-perspectives.com
perspectives@manzara-istanbul.com

Büyük şehirler hiç sessiz değildir. Barlardan ve dükkanlardan müzik haykırır, trafik ilerledikçe gürler, inşaat alanları patırdar ve bangırdar, insanlar nerede olurlarsa olsun iletişir. Şehir hiç uyumadığı için, sürekli gürültüden kaçmak neredeyse olanaksızdır. Aynı zamanda farzedilene göre, sessiz yerlerin dehşeti insanlar insanların arasına girer girmez sessizlik korkusuna hükmediyor. Sessizliği deneyimlemek için kişinin yalnız olması gerekir. Toplumsal bir eylem olarak takas ve iletişim toplumumuzun temelidir.
Karşılıklı konuşma esnasında sadece bir onaylama ya da geri çevirme anlamına gelebileceği için sessizlik muğlaktır ve çoğunlukla zor yorumlanır.Bu gibi anlar alçak gönüllülük, üstünlük, farkındalık, saygısızlık, rahatsızlık ya da utangaçlıktan ileri gelir. Geri kalan sessizlik stratejik ya da taktiksel kullanılabilir, fikir yoksunluğunun basit bir sonucu da olabilir. ‘Söz gümüştür, ama sessizlik altındır’ birçok dilin ve kültürün atasözüdür.
Ancak tepki eksikliğinden doğan sessizlik rahatsız edicidir, iletişim tek yönlü bir monologa çevrilir ve bir çemberin etrafında döne döne yinelenir. Bu durum, David Buob’un “Pretending to be Bunny Rabbits” (Tavşancıklar gibi Davranmak) adlı vide­osunda böyle örneklenmektedir. Başarısız iletişim bir döngü içine hapsolur ve metalingu­istik düşüncelere rağmen bu çemberin kırılımı yoktur.
Karşılıklı konuşma hatrına yapılan sohbetlik çene çalmalar, önemi ve derinliği olmaksızın, huzursuz edici sessizlikten kaçınmaya uğraşan toplumsal bir ritü­eldir. Gamze Özer bu konuya basit bir doğrulama ya da olumlama bekleyen gündelik evet/hayır sorularıyla yaklaşıyor. “Yes or No?” (Evet ya da Hayır?) adlı çalışmasında sanatçı soruları ve cevapları taşınabilir metne dayalı bir forma aktarıyor; böylece sözlü iletişim lüzumsuzlaşıyor.
Temelini katı kuralların oluşturduğu yerlerde sessizlik bir emirdir ve bu yüzden zorunludur. Jugoslav Mitevskis’nin metaldan yapılmış, başlık ve anlatımı reddeden, mekana özel çalışması kendi duvar resmiyle sessiz bir diyaloga girerek bu serginin başlığına resmi bir açıdan yaklaşmaktadır.
Birisinin sesini kesip konuşmadaki son sözü söylemek kişinin üstünlüğünü ve gösterişini güvence altına alır. Kimin doğru ya da yanlış olduğuna bakmaksızın doğruyu doğru gibi ele almak, sonrasındaki sessizlik tarafından ispat edilir. Allen Grubesic bu durumu “The Last Laugh” ve “I was young” adlı çalışmalarında ironik bir açıdan somutlaştırıyor.

—
In big cities it is never silent. Music blares out of bars and shops, traffic roars as it moves along, construction sites clatter and blast and people are communicating all the time wherever they are. It is nearly impossible to escape the persistent noise as the city never sle­eps. But also in supposed silent places horror silentii preva­ils, the fear of silence as soon as people are amongst people. In order to experi­ence silence one has to be alone. Exchange and communication as a social act are the basis of our soci­ety. Silence during a conversation is ambigu­ous and often difficult to interpret, as it can mean either approval or rejection. Such moments can be urged by modesty, superi­ority, awareness, contempt, discomfort or embarrassment. Rema­ining silent can be used strategically or tactically or it can simply result from a lack of ideas. Spe­ech is silver, but silence is golden is an old saying of many langu­ages and cultures.
But silence out of a total lack of reaction is irritating; the communication becomes a one-way monolog and gets repetitive by going round and round in circles. That is how David Buob illustrates it in his video “Pretending To Be Bunny Rabbits”. Failing communication gets trapped in a loop and despite metalingu­istic reflecti­ons there is no bre­aking of the circle.
Smalltalk as conversation only for the conversation’s sake, without any interest or depth, is a social ritual which tries to avoid the embarrassing silence. Gamze Özer appro­aches this issue by means of everyday yes/no questi­ons which expect a simple affirmation or negation. In her work “Yes or No?” the artist transfers questi­ons and answers into a transportable scripted form so verbal communication becomes redundant.
In places which underlie strict regulati­ons, silence is a commandment and therefore compulsory. Jugoslav Mitevskis location-specific work made out of metal, which denies title and narration, enters a silent dialogue with his mural which appro­aches the exhibition’s title in a formal way.
To silence someone’s tongue and to have the last word in a conversation secures the own superi­ority and vanity. Having the right to be right, regardless of who is right and who is wrong, becomes manifested by the silence following. There is nothing more to say just silence rema­ins. In an ironical way Allen Grubesic materi­alizes this in his work “The Last Laugh” and “I was young…” (both as editi­ons of 100 respectively 250).

—
In grossen Städten ist es niemals still. Aus Bars und anderen Läden dröhnt Musik, dazu kommen Verkehr, Baustellen und Menschen, die sich alle immer und überall mitte­ilen. Dem zu entkommen ist beinahe unmöglich, denn die Stadt schläft nicht. Aber auch an verme­intlich stillen Orten herrscht Horror silentii, die Angst vor der Stille, wenn Menschen unter Menschen sind. Stille zu erleben, setzt voraus, allein zu sein. Austa­usch und Kommunikation sind ein sozi­aler Akt und gelten als Grundlage des gesellschaftlichen Mite­inanders. Stille im Gespräch ist mehrde­utig und oft schwer bestimmbar, es kann Zustimmung oder Ablehnung bede­uten aber auch wissend, besche­iden, überlegen, verächtlich, unangenehm, peinlich sein. Schwe­igen kann strategisch und taktisch eingesetzt werden oder einfach aus Ide­enlosigkeit heraus entstehen. Reden ist Silber, Schwe­igen ist Gold, ist ein altes Sprichwort in vielen Sprachen und Gesellschaften.
Aber Schwe­igen in Form absoluter Reakti­onslosigkeit irriti­ert, die Kommunikation wird eingle­isig und monologisch, dreht sich im Kreis. So zeigt es David Buob in seinem Video „Pretending to be bunny rabbits“, in dem die misslingende Kommunikation in der Endlosschle­ife zur Falle wird, die auch durch Reflekti­onen auf der Meta­ebene nicht durchbrochen werden kann.
Smalltalk als Konversation der Konversation willen, die jeglichen Interesses oder Tiefgangs entbehrt, ist ein gesellschaftliches Ritual mit dem Ziel peinlichem Schwe­igen zu entgehen. Gamze Özer thematisi­ert das anhand von alltäglichen Entsche­idungsfragen, die eine einfache Bejahung bzw. Verne­inung erwarten. In ihrer Arbeit „Yes or No?“ werden mit einfachen Mitteln Frage und Antwort in eine transportable verschriftlichte Form überführt, die eine verbale Kommunikation überflüssig macht.
An Orten, die strengen Regeln unterli­egen, ist Schwe­igen ein Gebot, Stille ist ein Zwang. Jugoslav Mitevskis ortsspezifische Arbeit aus Metall, die sich eines Titels und einer Narrative verwe­igert, tritt in einen stummen Dialog mit der minimalistischen modulartigen Wandarbeit, die den Titel der Ausstellung aufgre­ift und in formaler Herangehenswe­ise umsetzt.
Den Gesprächspartner zum Schwe­igen zu bringen und das letzte Wort zu haben bestärkt die eigene Überlegenheit und Eitelkeit. Das Recht Recht zu haben mit Recht wie mit Unrecht manifesti­ert sich in der darauf folgenden Stille. Es gibt nichts mehr zu sagen, der Rest ist Schwe­igen. Auf ironische Weise materi­alisi­ert Allen Grubesic dies in seinen Arbe­iten „The Last Laugh“ und „I was young…“ (beide als Edition von 100 bzw. 250).

Kristina Kramer, 2009

“8. Mart” “8 March”

Marisa Maza

15.11.-18.12.2009

Performans/ Performance 15.11.2009, saat 13/ 1pm

Marisa Maza tarafından hazırlanan “8. Mart” projesi, Mor Çatı  Kadın-Sığınma– Evinde bulunan kadınların işbirliğiyle ortay çıkmıştır. Bu kadınların t-shirtler üzerindeki basılı ifadeleri, kadınların gerekse aile, gerekse ilişki ve diğer sosyal yaşıntılarını (ve kadın sığınma evine girdikden sonraki hayatlarını) belirleyen farklı haklara ve tecrübelerine dayalı umumi bir konuyu hedeflemektedir. Kültürel ve sosyal soruşturmaların yanısıra bu proje, kadın-erkek ilişkilerinin ekonomik boyutuna değinir ve t-shirtler´in satışlarından kazanılan parayı yine kadın sığınma evine bağıslar.

———————————————————————-

The project „8 march“ by Marisa Maza was developed in collaboration with women from the women’s shelter Mor Çatı in Istanbul. The artist printed statements of the women on t-shirts to point towards a public discussion of the different rights and  experiences.They show how the everyday life of the women in family, relati­onship and their further social life was influ­enced by them (and still is after they have moved to the women’s shelter). Beside the cultural and social questi­ons the project also touches upon the economic dimension of the gender ratios as the money from the t-shirt selling goes to thewomen’s shelter.

———————————————————————

Das von Marisa Maza konzipi­erte Projekt „8. März“ entstand in Zusammenarbeit mit Fra­uen aus dem Fra­u­enhaus Mor Çatı in Istanbul. Die Künstlerin liess T-Shirts mit Aussagen der Fra­uen bedrucken, die auf eine öffentliche Thematisi­erung der unterschi­edlichen Rechte und Erfahrungen hinzi­elen. Sie zeigen wie sie den Alltag der Fra­uen in Familie, Partnerschaft und ihrem weiteren sozi­alen Leben geprägt haben (und auch nach dem Umzug ins Fra­u­enhaus weiterhin prägen). Neben den kulturellen und sozi­alen Fragen spricht das Projekt die ökonomischen Dimensi­onen von Geschlechterverhältnissen an und lässt den Gewinn aus dem Verkauf der T-Shirts an das Fra­u­enhaus zurückfließen.

Manzara Perspectives

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu Istanbul

Ziyaret saatleri: Çarşamba – Cuma 14.00–19.00

Opening hours: Wednesday-Friday 2-7pm

Öffnungsze­iten: Mittwoch-Freitag 14.00 bis 19.00 Uhr

Tatar Beyi Sok 24&27 Kuledibi Beyoğlu Istanbul

Ziyaret saatleri: Carşamba — Cuma 14.00–19.00

Opening hours: Wednesday — Friday 2-7pm

Manzara Perspectives karşılıklı iki odada sanatın mekana özgü ve bağlamla ilişkili sunumunu yansıtan dört sanatçının işlerini sergiliyor. Beyaz ve minimal sergi alanı, sanatı beyaz küpün yaptığı gibi farzedilen en uygun şartlarda göstermeyi önerir. Sokağın diğer tarafındaki karanlık, köhne ve harap bodrum katı kendine has güçlü bir atmosfere sahiptir.

Tunç Ali Çam bodrum katının arka kısmında, “Tunç Ali Çam Müzesi“nin bir demosunu sunuyor. Müzenin mimarisi, bir bilgisayar algoritması ile oluşturulmuş bir labirent formundadır. Bir tek, kişinin gördüğü sanal mekan o anlığına varolmaktadır.

Constantin Wallhäuser’in video yerleştirmesi “Kırık Hayaller Bulvarı”ında sanatçı kırık bir çit üzerinde aynı başlıklı şarkıya dans ederek eşlik etmektedir. Bu çit bulunmuş nesnelerle inşa edilmiştir. Çalışmada Wallhäuser projeksiyonun, çitin ve gölgenin farklı tabakalarıyla oynarak eski ve yeni sanatçı imgelerini sorgulamaktadır.

Sergi alanında Volkan Aslan “Sergi Salonu” yazısını yerel belediyelerin sergi odalarında belirtildiği gibi büyük altın rengi harflerle duvara monte ediyor. Aslan, sanat olduğu iddia edilen herhangi birşeye eşlik eden sanat mekanlarının nasıl belirlendiğini soruyor. Böylece, sadece sanatın kendi kendine başvurmasına atıfta bulunmayıp aynı zamanda sanat diskürlerinin ayrışıklığındaki absürdlüğe değiniyor.

Serkan Özkaya sanat ve sanatın sahnelenişini “Afterparty” adlı yerleştirmesinde konu ediniyor. Sadece balonlarla bir sosyal etkinliğin gerçekleştiğini biçimlendirip ileri sürse de böyle bir şey gerçekleşmemiştir.

manzara perspectives geçen yıl boyunca birçok farklı mekanda bir dizi sergi gerçekleştirdi. Farklı alanlarda hangi sanat çalışmasının nasıl işlev gördüğü sorusuyla sürekli yüzleşiyoruz.

Kristina Kramer ve Anna Heidenhain.

////

Manzara Perspectives shows in two opposing rooms works of four artists who reflects the sitespecific and context related presentation of art. The white, and minimal exhibiti­onspace offers supposedly ideal conditi­ons in order to show art in the way a white cube does. The dark, run down and shabby basement on the other side of the street has its own strong atmosphere.

In the back part of the basement Tunç Ali Çam presents a Demo of the “Tunç Ali Çam Museum”. The architecture of the museum is in the form of a labyrinth which is generated by a computer algorithm. Only the virtual room that one sees is existent for that moment.

In the vide­o­installation “Boulevard of Broken Dre­ams” by Constantin Wallhäuser the artist dances to the same titled song on a broken fence. The fence is constructed out of found material. In this work Wallhäuser plays with the different layers of projection, fence and shadow and questi­ons old and new artist images.

In the exhibiti­onspace Volkan Aslan mounts “Sergi Salonu” (exhibition space) writing on the wall with big golden letters in the same way as it is stated in the exhibiti­onro­oms of the local municipalities. Aslan questi­ons what it means to determine a place for art which goes along with something being cla­imed to be art. Thereby he not only refers to the selfreferenti­ality of art but also points out the absurd heterogene­ity of the artdiscourses.

Serkan Özkaya bro­aches the issue to art and its staging with his installation piece “Afterparty”. Only with ballo­ons he stylizes and cla­ims that a social event has taken place, tho­ugh it never happened.

manzara perspectives has realized a series of exhibiti­ons in many different locati­ons during the last year. We contini­o­usly confront the question how and which art works function in different spaces.

Kristina Kramer and Anna Heidenhain.

////

Manzara Perspectives zeigt in zwei sehr gegensätzlichen Räumen Arbe­iten von vier Künstlern, die sich mit der kontext– und raumbezogenen Präsentation von Kunst ause­inandersetzen. Der weisse, minimal gestaltete Ausstellungsraum bietet verme­intlich ide­ale Bedingungen, um Kunst im white cube Modus zu zeigen; Das dunkle, heruntergekommene Kellergeschoss auf der gegenüberli­egenden Strassense­ite hat eine eigene starke Präsenz.

Im hinteren Teil des Kellers stellt Tunç Ali Çam hier in einem Demo das virtu­elle  “Tunç Ali Çam Museum” vor. Die Architektur des Muse­ums ist in Form eines Labyrinthes welches kontinu­i­erlich von einem Computer Algorithmus generi­ert wird. Nur der jewe­ilige Raum, in dem man sich virtu­ell befindet ist für den Moment existent.

In der Vide­o­instalation “Boulevard of Broken Dre­ams“ von Constantin Wallhäuser tanzt der Künstler zu dem gle­ichnamigen Song über einen brüchigen Zaun, den er aus vor Ort gefundenen Hölzern gezimmert hat. In dieser Arbeit spi­elt Wallhäuser mit den unterschi­edlichen Ebenen von Projektion, Zaun und Schatten und hinterfragt alte und neue Künstlerbilder.

Im Ausstellungsraum, monti­ert Volkan Aslan mit grossen goldenen Lettern den Schriftzug “Sergi Salonu “ im gle­ichen Stil wie die Deklaration in den Ausstellungsräumen der hiesigen Stadtverwaltungen an die Wand. Aslan stellt die Frage was es bede­utet, einen Ort für Kunst zu bestimmen und zu determini­eren, was zume­ist einhergeht mit der Beha­uptung, dass etwas Kunst sei. Dabei verwe­ist er nicht nur auf Sebstreferenti­alität der Kunst sondern zeigt auch auf die absurde Heterogenität der Kunstdiskurse.

Serkan Özkaya thematisi­ert Kunst und ihre  Inszeni­erung mit seiner Arbeit  “Afterparty”. Allein mit  Luftballons stilisi­ert und bea­uptet Serkan Özkaya ein vorangegengenes sozi­ales Ere­ignes, das allerdings nie stattgefunden hat.

Manzara perspectives hat in dem letzten Jahr eine Ausstellungserie in vielen verschi­edenen Räumlichke­iten realisi­ert. Wir verfolgen anda­u­ernd die Frage, wie  und welche Arbe­iten in unterschi­edlichen Räumen funktionieren.

Kristina Kramer und Anna Heidenhain.

Video gösteri *SUR REAL*, Elke Kania tarafindan secinmistir.
Manzara Perspectives tarafindan davet edilmistir,

Katilan sanatcilar ve vide­olar icin lütfen eke bakiniz.

Maki Umehara ve Elmar Herman, Richard Barnocky ve Alexandra Wolf ile
secmesi yapmislar.


Tatar Beyi Sokak 26 Kuledibi/Beyoglu/Istanbul
www.manzara-perspectives.com

– — – — – — – — – — – —- — – — – — – — – — – —-
– — – — – — – — – — —- — – — – -
Video Scre­ening *SUR REAL*, compiled by Elke Kania.
Hosted by Anna Heidenhain and Kristina Kramer, Manzara Perspectives,
Istanbul.
For participating artists and video works ple­ase see attachment.

Maki Umehara and Elmar Hermann took their cho­ice together with Richard
Barnocky und Alexandra Wolff.
– — – — – — – — – — – —- — – — – — – — – — – —-
– — – — – — – — – — —- — – — – -

Video Scre­ening *SUR REAL*, ausgewählt von Elke Kania.
Zu Gast bei Manzara Perspectives, Istanbul, eingeladen von Anna
Heidenhain und Kristina Kramer.
Künstlerliste und Programm im Anhang.

Maki Umehara und Elmar Hermann wählten ihre Beiträge mit Richard
Barnocky und Alexandra Wolff aus.
– — – — – — – — – — – —- — – — – — – — – — – —-
– — – — – — – — – — —- — – — – -