“Hiç Yoktan İyidir”

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30 Nisan – 5 Haziran 2010

Açılış 30 Nisan, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Galeri mekanı kadar sokağın karşışındaki bodrum katını da içine alan “Hiç Yoktan İyidir” başlıklı sergi, Tunç Ali Çam, Lale Delibaş ve Tessa Knapp’ın ‘boşluk’ kavramı etrafında dönen işlerinden oluşuyor. Sergideki işler kültürel kodlara, sistemlere ve sembollere başvurarak boşluğun, yokluğun ve ifadesizliğin olasılıklarını araştırıyor.

Hiçbir şey, hiçliği keşfetmekten daha zor değildir. İnsan aklının kavrayamadığı bu boyut, çağlar boyunca insanoğlunu karanlık mağralara, yüksek dağlara, çorak çöllere ve yoğun sislere doğru, varoluşu ve kendini keşfettiği sıradışı bir yolculuğa çıkardı.

Tessa Knapp’ın “Blink” (“Göz Kırpmak”) adlı video serisindeki işleri, “sis”i kendine özgü doğal bir fenomen ve boşluğun sözde göstergesi olarak adım adım betimliyor. “İsimsiz (4 motif)” doğal ortamında sisi gözlemliyor ve belgeliyor. Dört ortamda da sis engebeli kaya oluşumlarının üstünden geçiyor. Bazen hızlı, hafif ve süreksiz; bazen katı bir kütleymiş gibi yutarak, aşırı yoğun ve dayanıklı. Sisin düzensiz görünen yapısında, şekiller ve formlar kendilerini

açığa çıkarıyorlar. “İsimsiz (Erime)”de hafif bir sis, ormanın karanlık hatlarını tırmanıyor. Beyaz pus, silü­etleri gizleyip açığa çıkarıyor. Böylece manzara sürekli  bir değişim sürecindeymiş gibi görünüyor. Sonraki adımda Tessa Knapp sisi saf bir gösterim unsuru olarak inceliyor. “No  Void” (Boşluk Yok) adlı çalışma, deneysel bir teknik kurulumla düzenlenmiş, karanlık bir stüdyoyu gösteriyor. İki projektör yavaşça açılıyor. Yapay sis, kara boşluk içinde yayılarak bir bulut gibi kabarıyor; sis yığınları ışık hüzmeleri içinde süzülüp sahneyi yeniden şekillendiriyor. Bu simulasyon, sahnede yavaşça hareket eden iki kameraman tarafından kaydediliyor.

Lale Delibaş’ın beyaz tuvalleri, farklı bir yaklaşım ortaya koyuyor. Monokrom arkaplandan belli belirsiz ve soyut biçimler beliriyor. Beyaz, formları yuttukça ya da tekrar özgür kıldıkça, onları muğlakta bırakıyor. Tuval üzerine dikilen ya da arka plandan yüzeye doğru itilen karakterler yan yana geldiklerinde kelimelere, kelimeler yan yana geldiklerinde ise Mevlana’dan metinlere dönüşüyorlar. “Hayatın Döngüsü” adlı video çalışmasında ise kıvılcımla buluşan mum yanmaya başlayarak bir yandan etrafını aydınlatıyor diğer yandan da eriyip kendini tüketerek zemine daha da fazla yaklaşıyor.

Serginin bodrum katında, Tunç Ali Çam bir bilgisayar algoritması ile oluşturulan bir gölgeyi yere yansıtıyor. “S-H-A-D-O-W” (g-ö-l-g-e) harflerinin gölgeleri, sürekli yer değiştirip olası tüm kombinasyonlar arasında geziniyor. “S-H-A-D-O-W” mekanda olmayan nesnelerin ve olmayan hareketlerin gölgesi olarak ortaya çıkıyor. Bodrum katının arka tarafındaki duvarda ise “Every tho­ught has a god and a dog” (Her düşüncenin bir tanrısı bir de köpeği vardır) yazısı karanlıkta parlıyor.

—

„Better than Nothing“

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30 April – 5 June 2010

Opening 30 April, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

In the gallery as well as in a basement space across the street the exhibition „Better than Nothing“ shows works by Tunç Ali Çam, Lale Delibaş and Tessa Knapp that circle aro­und the concepts of void. Refering to cultural codes, systems and symbols the works in the show explore the potential of supposed emptiness, absence and nothingness.

Nothing is harder than finding „nothing“. This dimension that is not comprehensible for the human intellect repe­atedly led back to barren deserts, dark caves, high mounta­ins or in dense fog, not without or especi­ally with the goal to discover something about oneself and the existence itself in such an excepti­onal state.

Tessa Knapp’s video works from the series “Blink” describe a gradual engagement with fog as a specific natural phenomenon and general symbol for alleged formlessness and emptiness.

“Untitled (4 motifs)” documents fog observati­ons in natural landscape. In four settings draw fog passes rugged rock formati­ons. Sometimes fast, light and ephemeral, sometimes extremely dense like a solid mass, impervi­ous and swallowing. In the unordered structures of the fog forms and shapes reveal themselves.

In “Untitled (melting)”, which is shown in the basement, light mist ascends between the dark outlines of a forest. The white haze conce­als and reve­als silho­u­ettes, so that the landscape seems to be in a process of constant change.

In a further step, Tessa Knapp examines fog as a pure staging element. The work “No Void” shows a dark studio situ­ation in which the technique is arranged as in an experimental set-up. Two spotlights gradu­ally fade in. Artificial fog puffs out like a cloud, slowly spre­ading into the black space, strands of fog float into the beams of light and reshape the stage. The simulation is observed by two cameramen who slowly move into the scene. Also suggestive of the ephemeral is the mantra which is written with pencil on the wall of the exhibition space in constant repetition.

The white canvases of Lale Delibaş constitute a different kind of appro­ach. Appariti­onal and abstract forms emerge from the monochrome backgro­und. The White keeps structures vague, swallows them or  gives them free again. Characters that  are sewn on the whitely pure surface or pushing thro­ugh from the backside, shape, become words and texts. These fragments are taken from the writings of the Sufi mystic Dschalal ad-Din Muhammad Rumi.

In her video work „Circle of Life“ Lale Delibaş loopes the flame of a candle slowly burning down to the gro­und, alternating with sparks that energeticly and randomly gleam in the dark.

In the basement Tunç Ali Çam projects a shadow generated by a computer algorithm. The shadows of the letters s-h-a-d-o-w are constantly changing and running thro­ugh all possible combinati­ons. The letters appear like shadows of objects that are not there, of movements that do not take place. On a wall in the back of the basement the writing “Every Tho­ught has a God and a Dog” glows in the dark.

—

„Better than Nothing“

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30. April – 5. Juni 2010

Eröffnung 30. April, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Die Ausstellung „Better than Nothing“ zeigt im Galeri­eraum und im gegenüberli­egenden Kellergeschoss Arbe­iten von Tunç Ali Çam, Lale Delibaş und Tessa Knapp, die sich mit Konzepten von Leere befassen. In einem Bezugsrahmen von kulturellen Codes, Systemen und Symbolen zeigen die Arbe­iten eine Annäherung an verme­intliche Leere, Abwesenheit und Nichts.

Nichts ist schwerer zu finden als Nichts. Diese dem menschlichen Verstand nicht erschli­eßbare Dimension führte immer wieder in karge Wüsten, dunkle Höhlen, auf hohe Berge oder in dichten Nebel, nicht ohne oder gerade mit dem Ziel in so einem exzepti­onellen Zustand etwas über sich selbst und die Existenz an sich erfahren zu wollen.

Tessa Knapps Vide­o­arbe­iten aus der Serie „Blinzeln“ bilden eine sukzessive Ause­inandersetzung mit Nebel als konkreter Naturersche­inung sowie allgeme­inem Sinnbild für verme­intliche Gestaltlosigkeit und Leere.

„Ohne Titel (4 Motive)“ dokumenti­ert Nebelbe­obachtungen in natürlicher Landschaft. In vier Einstellungen ziehen Nebelschwaden an schroffen Felsformati­onen vorbei. Mal schnell, leicht und ephemer, dann wieder extrem dicht wie eine feste Masse, undurchdringlich und verschluckend. In den unge­ordneten Strukturen des Nebels geben sich immer wieder Formen zu erkennen.

In „Ohne Titel (Schmelzen)“, das im Kellergeschoss geze­igt wird, ste­igt heller Nebel zwischen den dunklen Konturen eines Waldes auf. Der weiße Dunst verhüllt und legt Silho­u­etten frei, sodass die Landschaft einem Prozess ständiger Veränderung zu unterli­egen scheint.

In einem weiteren Schritt untersucht Tessa Knapp Nebel als pures Inszeni­erungselement. Die Arbeit „No Void“ zeigt ein dunkles Aufnahmestudio, in dem die Technik wie ein Versuchsa­ufbau arrangi­ert ist. Aus der Dunkelheit blenden Studi­osche­inwerfer auf. Künstlicher Nebel bre­itet sich allmählich raumgre­ifend aus und fängt sich im Licht, zieht Schli­eren und gestaltet so die Bühne. Die Simulation wird von zwei Kameramännern beobachtet, die langsam in Ersche­inung treten.

Den Eindruck des Ephemeren vermittelt auch das mit Ble­istift geschri­ebene Mantra, das sich in ständiger Wiederholung in die Wand des Ausstellungsra­umes einschreibt.

Eine andere Art der Annäherung bilden die weißen Leinwände von Lale Delibaş. Aus den monochromen Bildflächen treten schemenhaft abstrakte Formen hervor. Das Weiß hält die Formen vage, verschluckt sie oder gibt sie wieder frei. Schriftze­ichen, die auf den weißen Bildgrund aufgenäht sind oder sich von Hinten durchdrücken, gewinnen Kontur, bilden Wörter und nehmen Textgestalt an. Dabei handelt es sich um ausgewählte Fragmente aus den Schriften des islamischen Mystikers Dschalal ad-Din Muhammad Rumi.

In der Vide­o­arbeit „Circle of the Life“ zeigt Lale Delibaş in einer Endlosschle­ife das Herunterbrennen einer Kerze, deren Lichtkegel langsam gen Boden sinkt, im Wechsel mit Funken, die energetisch und unge­ordnet in der Dunkelheit aufglimmen.

In dem gegenüberli­egenden Kellergeschoss projezi­ert Tunç Ali Çam einen Schatten auf den Boden, der von einem Computeralgorithmus generi­ert ist. Die Schatten der Buchstabenfolge s-h-a-d-o-w verändern sich ständig und durchla­ufen alle Kombinati­onenmöglichke­iten. Die Buchstaben wirken wie Schatten von  Körpern, die nicht da sind, von Bewegungen, die nicht stattfinden.

Auf einer Wand im hinteren Teil des Kellers leuchtet im Dunkel der Schriftzug „Every Tho­ught has a God and a Dog“.