“İçerinin En Dış Kenarı”

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Şubat – 5 Mart 2010
Açılış 10 Şubat, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Ziyaret Saatleri: Çarşamba-Cuma 14.00–19.00

Kendimizi ya da ötekileri anladığımıza dair ilüzyonun yerini yanlış
anlama dileğine bırakmalıyız.* Aynı anda ve aynı yerde deneyimler
paylaşırız ancak hiçbir zaman aynı olmazlar. Herkes kendi gerçekliğini
görür, tadar, koklar, duyar ve algılar. Üstelik, kimsenin kafasından
geçenler geri alınamaz. Ancak hiçbirşeyin gerçek olmadığı yerde
hakkında şüphelerin ya da daha fazlasının duyulduğu hiçbir şey olmaz.
* John Cage

Gosia Machon’un resimlerindeki yükseltilmiş platformlar ve kapatılmış
bahçeler rüya gibi; insani arzuları, içgüdüleri ve korkularını açığa
vuran bilinçdışı ortamlar. Bu saptanmış insan yapımı alanlarda ne
olacağı ya da olabileceği kasten bulanık tutulmuş. İnsana ait varoluş
ve edimlerin olasılık sınırlarını ve ötesinde neler olabileceğini
tasvir ediyorlar.

Bu açıkça hapsedilmiş alanlara, Başak Kaptan’ın  canlandırma vide­osu
“Work Through”daki belirsiz ve silik alanla karşı çıkılıyor. Bir kadın
karda tekrarlanan haraketindeki kazıma gürültüsünün ritmine kendisini
kaptırmış bir şekilde çalışıyor . Ne yaptığı muallak, koşullara dair
kanıt az. Ortam geri çekiliyor, hatta yok oluyor. Bu boşlukta
yinelenen eylem materyalin ötesini geçen bir mücadeleye dönüyor.

“—————” adlı çalışmasında Devrim Kadirbeyoğlu temel olarak
farklı olan iki ortamı benzeşmeyen işlevleriyle beraber üst üste
bindiriyor. Beton zeminini yumuşak pembe bir katmanla kaplayarak sergi
alanının fiziksel koşullarında değişiklik yapıyor. Koşu pistinde
yürümek gibi zemin kişinin adımlarını sektiriyor, sesi yutup kişiyi
kendi vücuduna odaklanmasına yöneltiyor. Yerdeki işaretler yolun
boyutlarını gösterse de işlevlerini kaybedip duvara çarpıyorlar.

///

„The Outer Edge of Inside“

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Febru­ary – 5 March 2010
Opening 10 Febru­ary, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Opening times: Wednesday-Friday 2-7pm

Instead of  the illusion that we understand ourselves or others, we
sho­uld put the will  to misunderstand.* We share experi­ences at the
same time at the same place, but it can never be the same. Everybody
sees, tastes, smells, hears and perce­ives his or her own reality. And
that what happens inside one’s head can not be taken back. But where
nothing is real, nothing is there to have doubts about, or more of
them than ever.
*John Cage

The raised platforms as well as the enclosed gardens in the pictures
of Gosia Machon are dream-like, unconsci­ous settings that reveal human
desires, instincts and fears. What happens or could happen in these
determined and man-made places are deliberately kept vague. They
depict the limits on the possibilities of human existence and acti­ons,
and what might be happening beyond them.

This cle­arly confined spaces are opposed by the undetermined and
blurred space in Başak Kaptan’s animation video „Work Thro­ugh“. A
woman works in the snow, in the rhythm of scratching noises she is
engrossed in her repetitive action. What she is doing is uncertain,
there is little evidence on the circumstances. The surro­unding begins
to withdraw, even dissolve. In this void the reiterated action becomes
a struggle which can go beyond the material.

In her work „—————” Devrim Kadirbeyoğlu superimposes two
fundamentally different environments with unlike functi­ons on top of
each other. She modifies the physical conditi­ons of the exhibition
space by covering the concrete floor with a soft pink layer. Like
walking on a running track it bounces one’s foot steps off, swallows
the sound and directs the concentration on one’s own body. The
markings on the gro­und indicate the dimensi­ons of the track, but they
have lost their function and run aga­inst the wall.

///

„The Outer Edge of Inside“

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Februar – 5 März 2010
Eröffnung 10 Februar, 18.30 Uhr

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Öffnungsze­iten: Mittwoch-Freitag 14.00–19.00 Uhr

Anstelle der Illusion, wir verstünden uns, sollten wir den Willen zum
Missverständnis setzen.* Wir teilen Erfahrungen zur gle­ichen Zeit am
gle­ichen Ort, aber es kann nie die gle­iche sein. Jeder sieht,
schmeckt, riecht, hört, fühlt und erlebt seine eigene Wirklichkeit.
Und das was sich im Kopf abspi­elt, kann nicht mehr zurückgenommen
werden. Wo aber nichts wirklich ist, ist nichts da, um daran zu
zwe­ifeln. Oder gerade erst recht.
*John Cage

Die erhobenen Bühnen ebenso wie die umzäunten Gärten in den Bildern
Gosia Machons sind Scha­uplätze für Tra­umhaftes und Unbewusstes, in dem
sich die menschlichen Sehnsüchte, Tri­ebe und Ängste offenbaren. Das
was an diesen determini­erten, vom Menschen inszeni­erten Orten
geschi­eht oder geschehen könnte wird bewusst vage gehalten, zeigt die
Grenzen der Möglichke­iten menschlichen Seins und Handelns auf und geht
darüber hinaus.

Diesen klar eingegrenzten Räumen steht der unbestimmte und verwischte
Raum in Başak Kaptans Animati­onsvideo „Work Thro­ugh“ entgegen. Eine
Frau arbe­itet im Schnee, im Rhythmus kratzender Geräusche ist sie
verti­eft in ihr immergle­iches Tun. Die Handlung ist ungewiss, es gibt
wenig Hinwe­ise auf die Umstände. Die Umgebung beginnt zurückzutreten,
sich sogar aufzulösen. In dieser Leere wird die sich ständig
wiederholende Tätigkeit eine Art Kampf, der über das Körperliche
reichen kann.

Devrim Kadirbeyoğlu legt in ihrer Arbeit „—————“ zwei Räume
mit grundverschi­edener Funktion übere­inander. Sie modifizi­ert die
physischen Gegebenhe­iten des Ausstellungsra­umes, indem sie den harten
Boden mit einer weichen pinken Schicht überzi­eht. Wie auf einer
Laufbahn federt diese Schritte ab, verschluckt deren Klang und lenkt
die Konzentration auf den eigenen Körper. Die Marki­erungen am Boden
deuten die Dimensi­onen dieser Laufbahn an, haben jedoch ihre Funktion
als Ori­enti­erungspunkte verloren und laufen gegen die Wand.