Tatar Beyi Sok 24&27 Kuledibi Beyoğlu Istanbul

Ziyaret saatleri: Carşamba — Cuma 14.00–19.00

Opening hours: Wednesday — Friday 2-7pm

Manzara Perspectives karşılıklı iki odada sanatın mekana özgü ve bağlamla ilişkili sunumunu yansıtan dört sanatçının işlerini sergiliyor. Beyaz ve minimal sergi alanı, sanatı beyaz küpün yaptığı gibi farzedilen en uygun şartlarda göstermeyi önerir. Sokağın diğer tarafındaki karanlık, köhne ve harap bodrum katı kendine has güçlü bir atmosfere sahiptir.

Tunç Ali Çam bodrum katının arka kısmında, “Tunç Ali Çam Müzesi“nin bir demosunu sunuyor. Müzenin mimarisi, bir bilgisayar algoritması ile oluşturulmuş bir labirent formundadır. Bir tek, kişinin gördüğü sanal mekan o anlığına varolmaktadır.

Constantin Wallhäuser’in video yerleştirmesi “Kırık Hayaller Bulvarı”ında sanatçı kırık bir çit üzerinde aynı başlıklı şarkıya dans ederek eşlik etmektedir. Bu çit bulunmuş nesnelerle inşa edilmiştir. Çalışmada Wallhäuser projeksiyonun, çitin ve gölgenin farklı tabakalarıyla oynarak eski ve yeni sanatçı imgelerini sorgulamaktadır.

Sergi alanında Volkan Aslan “Sergi Salonu” yazısını yerel belediyelerin sergi odalarında belirtildiği gibi büyük altın rengi harflerle duvara monte ediyor. Aslan, sanat olduğu iddia edilen herhangi birşeye eşlik eden sanat mekanlarının nasıl belirlendiğini soruyor. Böylece, sadece sanatın kendi kendine başvurmasına atıfta bulunmayıp aynı zamanda sanat diskürlerinin ayrışıklığındaki absürdlüğe değiniyor.

Serkan Özkaya sanat ve sanatın sahnelenişini “Afterparty” adlı yerleştirmesinde konu ediniyor. Sadece balonlarla bir sosyal etkinliğin gerçekleştiğini biçimlendirip ileri sürse de böyle bir şey gerçekleşmemiştir.

manzara perspectives geçen yıl boyunca birçok farklı mekanda bir dizi sergi gerçekleştirdi. Farklı alanlarda hangi sanat çalışmasının nasıl işlev gördüğü sorusuyla sürekli yüzleşiyoruz.

Kristina Kramer ve Anna Heidenhain.

////

Manzara Perspectives shows in two opposing rooms works of four artists who reflects the sitespecific and context related presentation of art. The white, and minimal exhibiti­onspace offers supposedly ideal conditi­ons in order to show art in the way a white cube does. The dark, run down and shabby basement on the other side of the street has its own strong atmosphere.

In the back part of the basement Tunç Ali Çam presents a Demo of the “Tunç Ali Çam Museum”. The architecture of the museum is in the form of a labyrinth which is generated by a computer algorithm. Only the virtual room that one sees is existent for that moment.

In the vide­o­installation “Boulevard of Broken Dre­ams” by Constantin Wallhäuser the artist dances to the same titled song on a broken fence. The fence is constructed out of found material. In this work Wallhäuser plays with the different layers of projection, fence and shadow and questi­ons old and new artist images.

In the exhibiti­onspace Volkan Aslan mounts “Sergi Salonu” (exhibition space) writing on the wall with big golden letters in the same way as it is stated in the exhibiti­onro­oms of the local municipalities. Aslan questi­ons what it means to determine a place for art which goes along with something being cla­imed to be art. Thereby he not only refers to the selfreferenti­ality of art but also points out the absurd heterogene­ity of the artdiscourses.

Serkan Özkaya bro­aches the issue to art and its staging with his installation piece “Afterparty”. Only with ballo­ons he stylizes and cla­ims that a social event has taken place, tho­ugh it never happened.

manzara perspectives has realized a series of exhibiti­ons in many different locati­ons during the last year. We contini­o­usly confront the question how and which art works function in different spaces.

Kristina Kramer and Anna Heidenhain.

////

Manzara Perspectives zeigt in zwei sehr gegensätzlichen Räumen Arbe­iten von vier Künstlern, die sich mit der kontext– und raumbezogenen Präsentation von Kunst ause­inandersetzen. Der weisse, minimal gestaltete Ausstellungsraum bietet verme­intlich ide­ale Bedingungen, um Kunst im white cube Modus zu zeigen; Das dunkle, heruntergekommene Kellergeschoss auf der gegenüberli­egenden Strassense­ite hat eine eigene starke Präsenz.

Im hinteren Teil des Kellers stellt Tunç Ali Çam hier in einem Demo das virtu­elle  “Tunç Ali Çam Museum” vor. Die Architektur des Muse­ums ist in Form eines Labyrinthes welches kontinu­i­erlich von einem Computer Algorithmus generi­ert wird. Nur der jewe­ilige Raum, in dem man sich virtu­ell befindet ist für den Moment existent.

In der Vide­o­instalation “Boulevard of Broken Dre­ams“ von Constantin Wallhäuser tanzt der Künstler zu dem gle­ichnamigen Song über einen brüchigen Zaun, den er aus vor Ort gefundenen Hölzern gezimmert hat. In dieser Arbeit spi­elt Wallhäuser mit den unterschi­edlichen Ebenen von Projektion, Zaun und Schatten und hinterfragt alte und neue Künstlerbilder.

Im Ausstellungsraum, monti­ert Volkan Aslan mit grossen goldenen Lettern den Schriftzug “Sergi Salonu “ im gle­ichen Stil wie die Deklaration in den Ausstellungsräumen der hiesigen Stadtverwaltungen an die Wand. Aslan stellt die Frage was es bede­utet, einen Ort für Kunst zu bestimmen und zu determini­eren, was zume­ist einhergeht mit der Beha­uptung, dass etwas Kunst sei. Dabei verwe­ist er nicht nur auf Sebstreferenti­alität der Kunst sondern zeigt auch auf die absurde Heterogenität der Kunstdiskurse.

Serkan Özkaya thematisi­ert Kunst und ihre  Inszeni­erung mit seiner Arbeit  “Afterparty”. Allein mit  Luftballons stilisi­ert und bea­uptet Serkan Özkaya ein vorangegengenes sozi­ales Ere­ignes, das allerdings nie stattgefunden hat.

Manzara perspectives hat in dem letzten Jahr eine Ausstellungserie in vielen verschi­edenen Räumlichke­iten realisi­ert. Wir verfolgen anda­u­ernd die Frage, wie  und welche Arbe­iten in unterschi­edlichen Räumen funktionieren.

Kristina Kramer und Anna Heidenhain.

Video gösteri *SUR REAL*, Elke Kania tarafindan secinmistir.
Manzara Perspectives tarafindan davet edilmistir,

Katilan sanatcilar ve vide­olar icin lütfen eke bakiniz.

Maki Umehara ve Elmar Herman, Richard Barnocky ve Alexandra Wolf ile
secmesi yapmislar.


Tatar Beyi Sokak 26 Kuledibi/Beyoglu/Istanbul
www.manzara-perspectives.com

– — – — – — – — – — – —- — – — – — – — – — – —-
– — – — – — – — – — —- — – — – -
Video Scre­ening *SUR REAL*, compiled by Elke Kania.
Hosted by Anna Heidenhain and Kristina Kramer, Manzara Perspectives,
Istanbul.
For participating artists and video works ple­ase see attachment.

Maki Umehara and Elmar Hermann took their cho­ice together with Richard
Barnocky und Alexandra Wolff.
– — – — – — – — – — – —- — – — – — – — – — – —-
– — – — – — – — – — —- — – — – -

Video Scre­ening *SUR REAL*, ausgewählt von Elke Kania.
Zu Gast bei Manzara Perspectives, Istanbul, eingeladen von Anna
Heidenhain und Kristina Kramer.
Künstlerliste und Programm im Anhang.

Maki Umehara und Elmar Hermann wählten ihre Beiträge mit Richard
Barnocky und Alexandra Wolff aus.
– — – — – — – — – — – —- — – — – — – — – — – —-
– — – — – — – — – — —- — – — – -

Szpilman Ödülü Üyeleri ile Söyleşiler ve sanatçıların best of’ları
Lectures & Exhibiti­ons with Szpilman Award Members and Best of Artists
18/9/2009–17/10/2009
Açılış | Opening 18/9/2009, 19.00
Manzara Perspectives Tatar Beyi
Kuledebi Mah. Tatar Beyi Sok. No.27 Beyoğlu

8/9/2009–13/10/2009
Açılış | Opening 8/9/2009, 19.00

İstiklal Cad. No.348 Suriye Pasajı Kat 4 Tünel

Karanlığın çökmesiyle çöp toplayıcıları, evsizler, gece işçileri, fahişeler ve travestiler varlıklarını sürdürebilmek için Beyoğlu’nun sokaklarında toplumun varlıklı kalanlarını aramak için aralarına karışır.

Beş yıldan bu yana  Şevket Şahintaş (* 1966)taksi şoförü olarak çalıştığı gece vardiyasında  İstanbul sokaklarının gerçekliğini ve acımasızlığını resme çekerek  ve vide­oya alarak belgelemiştir.

Manzara Perspektive Suriye Pasajı’nın odalarında sanatçının geniş fotograf ve film arşivlerini sunmaktadır.Yurtdışındaki çeşitli sergi ve röportajlardan sonra ‘Gecenin öteki yüzü’ Şevket Şahintaş’ın Türkiyedeki ilk sergisidir.

Gece İstanbul üzerinde yaptığı gezintilerde Şahintaş kamerasının flaşıyla anları,mimikleri ve gecenin karanlığında  saklanan yüzleri ve gecenin karanlık noktasındaki gizli habersizliği yakalar. Reklam kampanyalarının ışıklı panolarına karşılık bu kişiler reklam kampanyaların temalarına karşı karanlık birer gölge gibi dururlar. Hayali dünya ve gerçeklik arasındaki bu karşıtlık daha sert veya daha alaycı olamaz. Bir kaç sokak ötede tatmin edilmemiş arzular ve kuralcı toplumun doyumsuzluğu taşkınlıkla, fuhuşla saldırganlıkla birleşir.

Bir fotograf sergisi adamın birinin yarım saat dinlenmek için bir otobüs durağından diğerini dolaşmasını gösterir. Arkasında ise bir süper modelle kar vaat eden banka reklamı. Bankanın reklam kampanyasının aksine adamın görünümünün ve durumunun değişmesi çok zor. Yaklaşık bu 100 fotograf Şahintaş’ın üç yıllık süre içinde aynı adama rastlaması sonucu çekilmiştir.

Şahintaş’ın birçok forograflarında  fikir ayrılığı değil onların birlikte uyum içinde olması var. Reklamların, her bir grubun dışındaki kişilerin ve sosyal kuralların anlaşılır olması çabalanmıştır.

Aile yapısı bittiğinde ve toplum dışlama ile cevap verdiğinde geriye acımasızlık ve yalnızlıkla nitelendirilen yaşamı sürdürme kalır.

Kişinin kendi aralığını kaybetmesine rağmen bu istikrarsızlık sadece bölük pörçük bir kavrayışı ve bu fotograflarda insanların kaderlerinin imkansızlığını görmemizi sağlıyor.

Resimlerini siyasal kişilik vermek veya işlevsel hale getirmek yerine, Şevket Şahintaş  ne lobisi olan ne de algılanan katıksız mevcudiyetleri göstermeye çalışıyor.

Toscanellinin reklam kampanyalarındaki amaç gibi şaşırtmak veya kışkırtmak amacıyla bir gizem hazırlamıyor. Aslında Şahintaş geceleri caddelerde oluşan  gerçekleri ortaya koymaya çalışıyor.

Şevket Şahintaş

The Other Side of the Night

8.9.-13.10.2009

Opening 8.9.2009, 7pm

İstiklal Cad. No.348 Suriye Pasajı Kat 4 Tünel

By fall of the night trash collectors, homeless, night workers, prostitutes and transvestites mingle with the crowd in the stre­ets of Beyoglu to earn the minimum for their existence respectively to search for the leftovers of the afflu­ent society.

Since five years Şevket Şahintaş (*1966) documented the reality and brutality of Istanbuls stre­ets by taking pictures and sho­oting videos during his night shifts as taxi driver.

Manzara Perspectives shows a selection of his huge archive of pictures and film material in the rooms of the Suriye Pasaji.

After diverse exhibiti­ons and reportages abroad „Gecenin öteki yüzü“ is the first exhibition of Şevket Şahintaş in Turkey.

On his journeys thro­ugh Istanbul at night Şevket Şahintaş captures in the flashlight of his camera moments, gestures and faces that are elsewise hidden in the darkness of the night or in the blind spot of ignorance. Aga­inst the backgro­und of illuminated billbo­ards these persons appear like dark shadows that are opposing the subjects of advertising campaigns.

This contrast between illusory world and reality could not be harder or more cynical. A few stre­ets further the unsatisfied desires and cravings of the normed soci­ety hook up with the night time businesses and end up in  excesses, prostitution and aggression.

One photographical series shows a man that is wandering from one bus station to the other to rest there for just half an hour. Behind him a supermodel widens her eyes and a bank is promising profits. The appe­arance of the man as well as his situ­ation  is hardly changing, unlike the promises of the advertisement campaign.

These aro­und 100 photographs were taken in a period of three years in which Sahintas was again and again enco­untering this man.

In many photographs of Şahintaş not only the divergency but simlply the coexitence of the ideal ideas that are strategically striven after in advertisement and the individu­als that are outside of each target group and social norms becomes apparent.

Where family structures end and the soci­ety responds with exclusion rema­ins nothing but the simple survival that is characterized by brutality and loneliness.  Despite the loss of ones own space this instability allows only a fragmentary insight and points out the impossibility to see the individu­als fates in these photographs.

Rather more than politicizing or functi­onalizing his pictures, Şevket Şahintaş intends to show the pure existence that neither has a lobby nor is perci­eved. He is also not staging the misery in order to shock or to provoke, which was the aim of the advertisement campa­igns of Toscanellli. In fact Şahintaş wants to point on the real stagings that are happing in the stre­ets at night.

Şevket Şahintaş

Das andere Gesicht der Nacht

8.9.-13.10.2009

Eröffnung 8.9.2009, 19.00 Uhr

İstiklal Cad. No.348 Suriye Pasajı Kat 4 Tünel

Nach Einbruch der Dunkelheit mischen sich unter das Publikum auf den Strassen Beyoglus Müllsammler, Obdachlose, Nachtarbe­iter, Prostitu­i­erte und Transvestiten um das wenige was ihre Existestenz ermöglicht zu verdi­enen bzw. aus den Resten der Wohlstandsgesellschaft zu suchen.

Seit fünf Jahren dokumenti­ert Şevket Şahintaş (*1966) auf seinen Nachtschichten als Taxifahrer die nächtliche Realität und Brutalität auf den Strassen Istanbuls in Fotografien und Videos.

Manzara Perspectives zeigt in den Räumen der Suriye Passage eine Auswahl der insgesamt etwa 2000 Bilder und filmischen Sequenzen.

Nach diversen Ausstellungen und Reportagen im Ausland ist „Gecenin öteki yüzü“ (Das andere Gesicht der Nacht) die erste Ausstellung  von Şevket  Şahintaş in der Türkei.

Auf seinen Fahrten durch das nächtliche Istanbul hält Şahintaşim Blitzlicht seiner Kamera Momente, Gesten und Gesichter fest, die sonst im Dunkel der Nacht oder im toten Winkel der Ignoranz verborgen ble­iben. Vor dem Hintergrund grellbele­uchteter Werbetafeln wirken sie wie dunkle Schatten und die Sujets der Konsumkampagnen werden ihr gegenüber gegensatz

Dieser Kontrast zwischen Sche­inwelt und Realität könnte nicht of the normed soci­ety härter und zynischer sein. Ein paar Strassen weiter treffen die ungestillten Begehren und Sehnsüchte der normi­erten Gesellschaft und des Nachtgewerbes aufe­inander und führen zu Exzessen, Prostitution und Aggressionen.

Eine Fotoserie zeigt einen Mann, der von einer Bushaltestelle zur Nächsten läuft, um dort jewe­ils nur etwa für eine halbe Stunde Schlaf zu verwe­ilen. Während hinter ihm auf der Reklametafel ein Supermodel die Augen aufre­isst und eine Bank Profite verspricht verändern sich das Ersche­inungsbild des Mannes sowie seine Situ­ation im Gegensatz zu den Werbeversprechen und –Kampagnen nicht.

Diese ca. hundert Aufnahmen entstanden in einem Zeitraum von knapp drei Jahren in dem Şahintaş diesem Mann immer wieder begegnete.

Auf vielen der Fotografien von Sahintas wird nicht nur die Divergenz sondern ganz einfach die Koexistenz von Ide­alvorstellungen wie sie in der Werbung strategisch bemüht werden und den Individuen, die sich ausserhalb jeglicher Zielgruppe und gesellschaftlicher Normen befinden, deutlich.

Wo familiäre Strukturen aufhören und die Gesellschaft mit Ausgrenzung reagi­ert, ble­ibt ein blosses Überleben, daß von Brutalität und Einzelgängertum gekennze­ichnet ist. Diese Haltlosigkeit gewährt trotz des Verlusts des eigenen Raums nur einen ausschnitthaften Einblick und verde­utlicht  die Unmöglichkeit, aus diesen Fotos die Einzelschicksaäle  abzulesen.

Şevket Şahintaş geht es vor allem darum, die blosse Existenz, die weder eine Lobby hat, noch wahrgenommen wird, zu zeigen als etwa die Bilder zu politisi­eren oder funktionalisieren.

Auch inszeni­ert er das Elend nicht, um zu schocki­eren oder zu provozi­eren, wie es etwa das Ziel der Werbekampagne Toscanellis war. Vielmehr will Şahintaş auf die realen Inszeni­erungen aufmerksam machen, die sich während der Nacht in den Strassen abspielen.