Açılış 15 Eylül, saat 19.00 /Opening 15  September, 7pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu Istanbul

—

UNINCORPORATED

a group exhibition with Lars Bre­uer, Cevdet Erek, Erdem Ergaz, Sebastian Freytag, Sören Thilo Funder and Koray Kantarcıoğlu

Açılış 15 Eylül, saat 19.00 /Opening 15  September, 7pm

Tatar Beyi Sokak 26a Kuledibi Beyoğlu Istanbul

© emynassy

“Hiç Yoktan İyidir”

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30 Nisan – 5 Haziran 2010

Açılış 30 Nisan, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Galeri mekanı kadar sokağın karşışındaki bodrum katını da içine alan “Hiç Yoktan İyidir” başlıklı sergi, Tunç Ali Çam, Lale Delibaş ve Tessa Knapp’ın ‘boşluk’ kavramı etrafında dönen işlerinden oluşuyor. Sergideki işler kültürel kodlara, sistemlere ve sembollere başvurarak boşluğun, yokluğun ve ifadesizliğin olasılıklarını araştırıyor.

Hiçbir şey, hiçliği keşfetmekten daha zor değildir. İnsan aklının kavrayamadığı bu boyut, çağlar boyunca insanoğlunu karanlık mağralara, yüksek dağlara, çorak çöllere ve yoğun sislere doğru, varoluşu ve kendini keşfettiği sıradışı bir yolculuğa çıkardı.

Tessa Knapp’ın “Blink” (“Göz Kırpmak”) adlı video serisindeki işleri, “sis”i kendine özgü doğal bir fenomen ve boşluğun sözde göstergesi olarak adım adım betimliyor. “İsimsiz (4 motif)” doğal ortamında sisi gözlemliyor ve belgeliyor. Dört ortamda da sis engebeli kaya oluşumlarının üstünden geçiyor. Bazen hızlı, hafif ve süreksiz; bazen katı bir kütleymiş gibi yutarak, aşırı yoğun ve dayanıklı. Sisin düzensiz görünen yapısında, şekiller ve formlar kendilerini

açığa çıkarıyorlar. “İsimsiz (Erime)”de hafif bir sis, ormanın karanlık hatlarını tırmanıyor. Beyaz pus, silü­etleri gizleyip açığa çıkarıyor. Böylece manzara sürekli  bir değişim sürecindeymiş gibi görünüyor. Sonraki adımda Tessa Knapp sisi saf bir gösterim unsuru olarak inceliyor. “No  Void” (Boşluk Yok) adlı çalışma, deneysel bir teknik kurulumla düzenlenmiş, karanlık bir stüdyoyu gösteriyor. İki projektör yavaşça açılıyor. Yapay sis, kara boşluk içinde yayılarak bir bulut gibi kabarıyor; sis yığınları ışık hüzmeleri içinde süzülüp sahneyi yeniden şekillendiriyor. Bu simulasyon, sahnede yavaşça hareket eden iki kameraman tarafından kaydediliyor.

Lale Delibaş’ın beyaz tuvalleri, farklı bir yaklaşım ortaya koyuyor. Monokrom arkaplandan belli belirsiz ve soyut biçimler beliriyor. Beyaz, formları yuttukça ya da tekrar özgür kıldıkça, onları muğlakta bırakıyor. Tuval üzerine dikilen ya da arka plandan yüzeye doğru itilen karakterler yan yana geldiklerinde kelimelere, kelimeler yan yana geldiklerinde ise Mevlana’dan metinlere dönüşüyorlar. “Hayatın Döngüsü” adlı video çalışmasında ise kıvılcımla buluşan mum yanmaya başlayarak bir yandan etrafını aydınlatıyor diğer yandan da eriyip kendini tüketerek zemine daha da fazla yaklaşıyor.

Serginin bodrum katında, Tunç Ali Çam bir bilgisayar algoritması ile oluşturulan bir gölgeyi yere yansıtıyor. “S-H-A-D-O-W” (g-ö-l-g-e) harflerinin gölgeleri, sürekli yer değiştirip olası tüm kombinasyonlar arasında geziniyor. “S-H-A-D-O-W” mekanda olmayan nesnelerin ve olmayan hareketlerin gölgesi olarak ortaya çıkıyor. Bodrum katının arka tarafındaki duvarda ise “Every tho­ught has a god and a dog” (Her düşüncenin bir tanrısı bir de köpeği vardır) yazısı karanlıkta parlıyor.

—

„Better than Nothing“

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30 April – 5 June 2010

Opening 30 April, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

In the gallery as well as in a basement space across the street the exhibition „Better than Nothing“ shows works by Tunç Ali Çam, Lale Delibaş and Tessa Knapp that circle aro­und the concepts of void. Refering to cultural codes, systems and symbols the works in the show explore the potential of supposed emptiness, absence and nothingness.

Nothing is harder than finding „nothing“. This dimension that is not comprehensible for the human intellect repe­atedly led back to barren deserts, dark caves, high mounta­ins or in dense fog, not without or especi­ally with the goal to discover something about oneself and the existence itself in such an excepti­onal state.

Tessa Knapp’s video works from the series “Blink” describe a gradual engagement with fog as a specific natural phenomenon and general symbol for alleged formlessness and emptiness.

“Untitled (4 motifs)” documents fog observati­ons in natural landscape. In four settings draw fog passes rugged rock formati­ons. Sometimes fast, light and ephemeral, sometimes extremely dense like a solid mass, impervi­ous and swallowing. In the unordered structures of the fog forms and shapes reveal themselves.

In “Untitled (melting)”, which is shown in the basement, light mist ascends between the dark outlines of a forest. The white haze conce­als and reve­als silho­u­ettes, so that the landscape seems to be in a process of constant change.

In a further step, Tessa Knapp examines fog as a pure staging element. The work “No Void” shows a dark studio situ­ation in which the technique is arranged as in an experimental set-up. Two spotlights gradu­ally fade in. Artificial fog puffs out like a cloud, slowly spre­ading into the black space, strands of fog float into the beams of light and reshape the stage. The simulation is observed by two cameramen who slowly move into the scene. Also suggestive of the ephemeral is the mantra which is written with pencil on the wall of the exhibition space in constant repetition.

The white canvases of Lale Delibaş constitute a different kind of appro­ach. Appariti­onal and abstract forms emerge from the monochrome backgro­und. The White keeps structures vague, swallows them or  gives them free again. Characters that  are sewn on the whitely pure surface or pushing thro­ugh from the backside, shape, become words and texts. These fragments are taken from the writings of the Sufi mystic Dschalal ad-Din Muhammad Rumi.

In her video work „Circle of Life“ Lale Delibaş loopes the flame of a candle slowly burning down to the gro­und, alternating with sparks that energeticly and randomly gleam in the dark.

In the basement Tunç Ali Çam projects a shadow generated by a computer algorithm. The shadows of the letters s-h-a-d-o-w are constantly changing and running thro­ugh all possible combinati­ons. The letters appear like shadows of objects that are not there, of movements that do not take place. On a wall in the back of the basement the writing “Every Tho­ught has a God and a Dog” glows in the dark.

—

„Better than Nothing“

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30. April – 5. Juni 2010

Eröffnung 30. April, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Die Ausstellung „Better than Nothing“ zeigt im Galeri­eraum und im gegenüberli­egenden Kellergeschoss Arbe­iten von Tunç Ali Çam, Lale Delibaş und Tessa Knapp, die sich mit Konzepten von Leere befassen. In einem Bezugsrahmen von kulturellen Codes, Systemen und Symbolen zeigen die Arbe­iten eine Annäherung an verme­intliche Leere, Abwesenheit und Nichts.

Nichts ist schwerer zu finden als Nichts. Diese dem menschlichen Verstand nicht erschli­eßbare Dimension führte immer wieder in karge Wüsten, dunkle Höhlen, auf hohe Berge oder in dichten Nebel, nicht ohne oder gerade mit dem Ziel in so einem exzepti­onellen Zustand etwas über sich selbst und die Existenz an sich erfahren zu wollen.

Tessa Knapps Vide­o­arbe­iten aus der Serie „Blinzeln“ bilden eine sukzessive Ause­inandersetzung mit Nebel als konkreter Naturersche­inung sowie allgeme­inem Sinnbild für verme­intliche Gestaltlosigkeit und Leere.

„Ohne Titel (4 Motive)“ dokumenti­ert Nebelbe­obachtungen in natürlicher Landschaft. In vier Einstellungen ziehen Nebelschwaden an schroffen Felsformati­onen vorbei. Mal schnell, leicht und ephemer, dann wieder extrem dicht wie eine feste Masse, undurchdringlich und verschluckend. In den unge­ordneten Strukturen des Nebels geben sich immer wieder Formen zu erkennen.

In „Ohne Titel (Schmelzen)“, das im Kellergeschoss geze­igt wird, ste­igt heller Nebel zwischen den dunklen Konturen eines Waldes auf. Der weiße Dunst verhüllt und legt Silho­u­etten frei, sodass die Landschaft einem Prozess ständiger Veränderung zu unterli­egen scheint.

In einem weiteren Schritt untersucht Tessa Knapp Nebel als pures Inszeni­erungselement. Die Arbeit „No Void“ zeigt ein dunkles Aufnahmestudio, in dem die Technik wie ein Versuchsa­ufbau arrangi­ert ist. Aus der Dunkelheit blenden Studi­osche­inwerfer auf. Künstlicher Nebel bre­itet sich allmählich raumgre­ifend aus und fängt sich im Licht, zieht Schli­eren und gestaltet so die Bühne. Die Simulation wird von zwei Kameramännern beobachtet, die langsam in Ersche­inung treten.

Den Eindruck des Ephemeren vermittelt auch das mit Ble­istift geschri­ebene Mantra, das sich in ständiger Wiederholung in die Wand des Ausstellungsra­umes einschreibt.

Eine andere Art der Annäherung bilden die weißen Leinwände von Lale Delibaş. Aus den monochromen Bildflächen treten schemenhaft abstrakte Formen hervor. Das Weiß hält die Formen vage, verschluckt sie oder gibt sie wieder frei. Schriftze­ichen, die auf den weißen Bildgrund aufgenäht sind oder sich von Hinten durchdrücken, gewinnen Kontur, bilden Wörter und nehmen Textgestalt an. Dabei handelt es sich um ausgewählte Fragmente aus den Schriften des islamischen Mystikers Dschalal ad-Din Muhammad Rumi.

In der Vide­o­arbeit „Circle of the Life“ zeigt Lale Delibaş in einer Endlosschle­ife das Herunterbrennen einer Kerze, deren Lichtkegel langsam gen Boden sinkt, im Wechsel mit Funken, die energetisch und unge­ordnet in der Dunkelheit aufglimmen.

In dem gegenüberli­egenden Kellergeschoss projezi­ert Tunç Ali Çam einen Schatten auf den Boden, der von einem Computeralgorithmus generi­ert ist. Die Schatten der Buchstabenfolge s-h-a-d-o-w verändern sich ständig und durchla­ufen alle Kombinati­onenmöglichke­iten. Die Buchstaben wirken wie Schatten von  Körpern, die nicht da sind, von Bewegungen, die nicht stattfinden.

Auf einer Wand im hinteren Teil des Kellers leuchtet im Dunkel der Schriftzug „Every Tho­ught has a God and a Dog“.

“unplugged: gorüntünün fragmanlaşmış doğasından bir arkaplan akustiğine geçiş”

Ali Kazma, Çağrı Saray, Fatih Aydoğdu, Ferhat Özgür, Hülya Özdemir, Suat Öğüt, Yeni Anıt

12.03. — 12.04.2010

Açılış 12.03.2010, saat 19.00

Manzara Perspectives, VİDEOİST’in “unplugged: gorüntünün fragmanlaşmış doğasından bir arkaplan akustiğine geçiş” sergisini sunmaktan mutluluk duyar.

VİDEOİST bu sergide monitörlerin, projeksiyonların ve oynatıcıların fişini çeker. Elektriği keserek Vide­o­ist, materyali ve hareketli imgelerin maddi olmayan arkaplanlarını sorgular ve seçilmiş video işlerin süreçlerini, erken gelişim aşamalarını görselleştirir. Bu aşamalardan çizimler, metinler, nesneler ve notlar gibi türemiş materyaller serginin esas unsurlarını oluşturular ve başlangıç noktalarına ve yaklaşımlara işaret eder, video sanatçılarının stratejilerini ve üretim süreçlerini tematize ettiği gibi medyumun üstüne düşünceleri de tematize ederler. Bu materyaller final ürünü olan vide­oyu tasvir etmezler ama bağımsız işler olarak kendilerini temsil ederler.

‘Zaman Notları” işinde Ali Kazma, hareketli imgenin temel yapısı olarak zamanı çıkartır. ”Obstructi­ons” adlı video serisi üstüne çalışırken kullandığı defterden çıkarttığı zamankodları, kurgu aşamasında önemli bir rol oynadığı gibi, kendi çalışma süreçlerini görselleştiren bir metod oluşturur.

Fatih Aydoğdu, vide­osu ”Diglossia” nın tektek karelerini, çizgisel imge sekansının haritasını çıkartır veya şifresini çözer gibi bir yerleştirme şeklinde gösterir.

Sinema ve filmlerin klasik üretim modelini Suat Öğüt ve Çağrı Saray farklı yollarla ele alır. Suat Öğüt’ün ”Tüketim Pratikleri” vide­osu için hazırladığı storyboard’dan (hikaye izleği) çıkarttığı dokuz çizimi sanatçının çalışma pratiğini tasvirler. Sinema filmlerinin üretim süreçleri ile doğrudan ilişkilidir. İlk etapta Öğüt tek tek sahnelerin ve dekorların çizgi romana benzer iki boyutlu görselleştirmelerinin planını belirten bir storybo­ard yaratır. Çağrı Saray’ın ”Kırmızı Oda” vide­osunda temel unsur teşkil eden el ile yazılmış senaryosu ayrıca ”Sekans 30, 31, ve 32″ için temeldir ki vide­oda göründüğü gibi senaryo betimlediği imgelere çevrilmemiş fakat imgenin kendisi olmuştur. Bölünmüş storybo­arduna benzer olarak Saray senaryonun üç sekansının parçalarını gösterir.

Ferhat Özgür Video işlerinde güncel toplumsal ve kültürel fenomeni öznel referans sistemleri ile birleştirir. Özgür’ün ”Bridgend Onyedi” adlı video işinin başlangıç noktası Bridgend’da (İngiltere) bir yıl içinde (Şubat 2007-Şubat 2008) intihar etmiş gençlerin medyadan alınmış 17 portresidir.

Hülya Özdemir, materyalin bir başlangıç noktası olmasını, potansiyelini ve bir müzenin kurumsallaştırma sistemindeki bilginin güce dönüşümünü sorgulayan ”Resmi Hafıza Kaybı” adlı işinde vide­osunun  materyallerini  bağımsız bir yerleştirmeye dönüştürüyor.

”Sanatçının Mal Beyanı”nda Yeni Anıt, VİDEOİST’in geçmişini ve temel özelliklerini, 2003’ten beri mobil ve bağımsız bir proje olarak varolduğunu belirterek gösterir.

www.videoist.org

—

“unplugged: a transition from the fragmented nature of the image to a backgro­und acoustic”

Ali Kazma, Çağrı Saray, Fatih Aydoğdu, Ferhat Özgür, Hülya Özdemir, Suat Öğüt, Yeni Anıt

12.03. — 12.04.2010

Opening 12.03.2010, 7pm

Manzara Perspectives is happy to present the exhibition “unplugged: a transition from the fragmented nature of the image to a backgro­und aco­ustic” by VİDEOİST.

In this exhibition VİDEOİST unplugges monitores, projectors and players. By cutting off the electricity VİDEOİST questi­ons the material and immaterial backgro­unds of moving images to visu­alise early development stages and processes of selected video works. Materi­als deriving from these stages such as drawings, texts, objects and notes become the core elements of the exhibition and point on appro­aches and starting points, thematise the work processes and strategies of video artists as well as refelcti­ons on the medium itself. These materi­als do not illustrate the final product video but stand for themselves as independent works.

In the work “Time Notes” Ali Kazma extracts time as basic structure of the moving image. The timecodes taken from his notebo­oks while working on the video series “Obstructi­ons” become a method to visu­alize the own working processes as timecodes play an essential role in the editing.

In form of an installation Fatih Aydoğdu shows single frames of his video “Diglossia” as decoding or mapping of the linear image sequence.

The cinema and the classical mode of production of films are taken up by Suat Öğüt and Çağrı Saray in different ways. The nine drawings by Suat Ögüt form the storybo­ard for his video “Consumption Practices” and illustrate the working practise of the artist which is directly related to production processes of motion pictures. As a first step Öğüt cre­ates a storybo­ard that implies the planning of individual scenes and settings in a two-dimensional visu­alization, similar to a comic. The handwritten scenario, that is a central element in the video “Red Room” by Çağrı Saray is also the basis for “Sequ­ence 30, 31 and 32″. Whereas in the video the scenario is not converted into the images it describes, but becomes the image itself, Saray visu­alizes in the three sequ­ences parts of the scenario, similar to a fragmented storyboard.

In his video works Ferhat Özgür combines current social and cultural phenomena with subjective reference systems. Taken from the media, the 17 portra­its of young suicides from Bridgend (UK), who have all commited suicide within one year (Febru­ary 2007-February 2008), are the starting point of Özgür video work “Bridgend The Seventeen”.

The material as a starting point and its potential shows Hülya Özdemir in her work “Resmi Hafıza Kaybı” (Official Memory Loss), as she develops materi­als of her last video, in which she questi­ons the transformation of knowledge into power in the instituti­onalised system of a museum, as an independent installation.

In “Artist’s Declaration of Property” Yeni Anıt visu­alises the basic characteristics and the backgro­und of VİDEOİST that exists as a mobile and independent project since 2003.

www.videoist.org

—

“unplugged: ein Übergang von der zersplitterten Natur des Bildes zum akustischen Hintergrund”

Ali Kazma, Çağrı Saray, Fatih Aydoğdu, Ferhat Özgür, Hülya Özdemir, Suat Öğüt, Yeni Anıt

12.03. — 12.04.2010

Eröffnung 12.03.2010, 19.00 Uhr

Manzara Perspectives freut sich, die Ausstellung „unplugged: a transition from the fragmented nature of the image to a backgro­und aco­ustic“ (unplugged: ein Übergang von der zersplitterten Natur des Bildes zum akustischen Hintergrund) von VIDEOIST zu präsentieren.

In dieser Ausstellung zieht VIDEOIST den Stecker von Monitoren, Projektoren und Abspi­elgeräten, um frühe Entwicklungsstadien und Entstehungsprozesse von Vide­o­arbe­iten zu visu­alisi­eren. Materi­alien aus diesen Phasen wie Zeichnungen, Texte, Objekte und Randnotizen werden zu den wichtigsten Elementen der Ausstellung und zeigen Herangehenswe­isen und Ausgangspunkte, thematisi­eren die eigenen Arbe­itsprozesse und Strategien von Vide­okünstlern sowie Reflekti­onen über das Medium selbst. Sie stehen nicht illustrativ neben dem Endprodukt Video, sondern für sich als eigenständige Arbeiten.

In „Time Notes“ extrahi­ert Ali Kazma Zeit als Basisstruktur bewegter Bilder. Aus seinen Notizbüchern für die Vide­ore­ihe „Obstructi­ons“ entnommene Timecodes die beim Editi­eren der Videos eine zentrale Rolle spi­elen, werden zu einer Methode, um die eigenen Arbe­itsprozesse zu offenbaren.

Fatih Aydoğdu zeigt in einer Installation einzelne Frames seiner Vide­o­arbeit „Diglossia“ (Zwe­isprachigkeit) als Entschlüsselung und Analyse der line­aren Bildfolge.

Das Kino sowie die klassische Produkti­onswe­ise von Kinofilmen werden von Suat Öğüt und Çağrı Saray auf unterschi­edliche Weise aufgegriffen. Die 9 Zeichnungen von Suat Öğüt bilden das Storybo­ard zu seinem Video “Consumption Practices” und veranscha­ulichen die Arbe­itswe­ise des Künstlers, mit der er sich direkt auf Produkti­onsabläufe von Kinofilmen bezi­eht, in einem Storybo­ard die Planung einzelner Szenen und Einstellungen in einer zwe­idimensi­onalen Visu­alisi­erung, ähnlich einem Comic, umzusetzen. Das handgeschri­ebene Szenario, das zentrales Element in der Vide­o­arbeit „Red Room“ von Çağrı Saray ist und dort eben nicht in Bilder umgesetzt, gre­ift der Künstler für „Sequ­enz 30, 31 und 32“ auf und entwickelt eine eigenständige Visualisierung.

Ferhat Özgür kombini­ert in seinen Vide­o­arbe­iten aktu­elle sozi­alpolitische und kulturelle Phänomene mit subjektiven Bezugssystemen. Die 17 in den Medien veröffentlichten Portra­its jugendlicher Selbstmörder aus dem Walisischen Bridgend (UK), die sich alle innerhalb eines Jahres (von Februar 2007 bis Februar 2008) das Leben genommen haben, sind der  Ausgangspunkt von Özgürs Vide­o­arbeit „Bridgend The Seventeen“.

Das Material als Ausgangspunkt und dessen Möglichke­iten zeigt Hülya Özdemir in ihrer Arbeit „Resmi Hafıza Kaybı“ (Official Memory Loss) in der sie  Materi­alien aus ihrem letzten Video zu einer eigenständigen Arbeit weiterentwickelt.

In der Arbeit „Artist’s Declaration of Property“ (Eigentumserklärung des Künstlers) visu­ali­ert Yeni Anıt die Grundzüge und Hintergründe des Projektes Vide­o­Ist, das als mobiles und unabhängiges Projekt seit 2003 besteht.

www.videoist.org

“İçerinin En Dış Kenarı”

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Şubat – 5 Mart 2010
Açılış 10 Şubat, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Ziyaret Saatleri: Çarşamba-Cuma 14.00–19.00

Kendimizi ya da ötekileri anladığımıza dair ilüzyonun yerini yanlış
anlama dileğine bırakmalıyız.* Aynı anda ve aynı yerde deneyimler
paylaşırız ancak hiçbir zaman aynı olmazlar. Herkes kendi gerçekliğini
görür, tadar, koklar, duyar ve algılar. Üstelik, kimsenin kafasından
geçenler geri alınamaz. Ancak hiçbirşeyin gerçek olmadığı yerde
hakkında şüphelerin ya da daha fazlasının duyulduğu hiçbir şey olmaz.
* John Cage

Gosia Machon’un resimlerindeki yükseltilmiş platformlar ve kapatılmış
bahçeler rüya gibi; insani arzuları, içgüdüleri ve korkularını açığa
vuran bilinçdışı ortamlar. Bu saptanmış insan yapımı alanlarda ne
olacağı ya da olabileceği kasten bulanık tutulmuş. İnsana ait varoluş
ve edimlerin olasılık sınırlarını ve ötesinde neler olabileceğini
tasvir ediyorlar.

Bu açıkça hapsedilmiş alanlara, Başak Kaptan’ın  canlandırma vide­osu
“Work Through”daki belirsiz ve silik alanla karşı çıkılıyor. Bir kadın
karda tekrarlanan haraketindeki kazıma gürültüsünün ritmine kendisini
kaptırmış bir şekilde çalışıyor . Ne yaptığı muallak, koşullara dair
kanıt az. Ortam geri çekiliyor, hatta yok oluyor. Bu boşlukta
yinelenen eylem materyalin ötesini geçen bir mücadeleye dönüyor.

“—————” adlı çalışmasında Devrim Kadirbeyoğlu temel olarak
farklı olan iki ortamı benzeşmeyen işlevleriyle beraber üst üste
bindiriyor. Beton zeminini yumuşak pembe bir katmanla kaplayarak sergi
alanının fiziksel koşullarında değişiklik yapıyor. Koşu pistinde
yürümek gibi zemin kişinin adımlarını sektiriyor, sesi yutup kişiyi
kendi vücuduna odaklanmasına yöneltiyor. Yerdeki işaretler yolun
boyutlarını gösterse de işlevlerini kaybedip duvara çarpıyorlar.

///

„The Outer Edge of Inside“

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Febru­ary – 5 March 2010
Opening 10 Febru­ary, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Opening times: Wednesday-Friday 2-7pm

Instead of  the illusion that we understand ourselves or others, we
sho­uld put the will  to misunderstand.* We share experi­ences at the
same time at the same place, but it can never be the same. Everybody
sees, tastes, smells, hears and perce­ives his or her own reality. And
that what happens inside one’s head can not be taken back. But where
nothing is real, nothing is there to have doubts about, or more of
them than ever.
*John Cage

The raised platforms as well as the enclosed gardens in the pictures
of Gosia Machon are dream-like, unconsci­ous settings that reveal human
desires, instincts and fears. What happens or could happen in these
determined and man-made places are deliberately kept vague. They
depict the limits on the possibilities of human existence and acti­ons,
and what might be happening beyond them.

This cle­arly confined spaces are opposed by the undetermined and
blurred space in Başak Kaptan’s animation video „Work Thro­ugh“. A
woman works in the snow, in the rhythm of scratching noises she is
engrossed in her repetitive action. What she is doing is uncertain,
there is little evidence on the circumstances. The surro­unding begins
to withdraw, even dissolve. In this void the reiterated action becomes
a struggle which can go beyond the material.

In her work „—————” Devrim Kadirbeyoğlu superimposes two
fundamentally different environments with unlike functi­ons on top of
each other. She modifies the physical conditi­ons of the exhibition
space by covering the concrete floor with a soft pink layer. Like
walking on a running track it bounces one’s foot steps off, swallows
the sound and directs the concentration on one’s own body. The
markings on the gro­und indicate the dimensi­ons of the track, but they
have lost their function and run aga­inst the wall.

///

„The Outer Edge of Inside“

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Februar – 5 März 2010
Eröffnung 10 Februar, 18.30 Uhr

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Öffnungsze­iten: Mittwoch-Freitag 14.00–19.00 Uhr

Anstelle der Illusion, wir verstünden uns, sollten wir den Willen zum
Missverständnis setzen.* Wir teilen Erfahrungen zur gle­ichen Zeit am
gle­ichen Ort, aber es kann nie die gle­iche sein. Jeder sieht,
schmeckt, riecht, hört, fühlt und erlebt seine eigene Wirklichkeit.
Und das was sich im Kopf abspi­elt, kann nicht mehr zurückgenommen
werden. Wo aber nichts wirklich ist, ist nichts da, um daran zu
zwe­ifeln. Oder gerade erst recht.
*John Cage

Die erhobenen Bühnen ebenso wie die umzäunten Gärten in den Bildern
Gosia Machons sind Scha­uplätze für Tra­umhaftes und Unbewusstes, in dem
sich die menschlichen Sehnsüchte, Tri­ebe und Ängste offenbaren. Das
was an diesen determini­erten, vom Menschen inszeni­erten Orten
geschi­eht oder geschehen könnte wird bewusst vage gehalten, zeigt die
Grenzen der Möglichke­iten menschlichen Seins und Handelns auf und geht
darüber hinaus.

Diesen klar eingegrenzten Räumen steht der unbestimmte und verwischte
Raum in Başak Kaptans Animati­onsvideo „Work Thro­ugh“ entgegen. Eine
Frau arbe­itet im Schnee, im Rhythmus kratzender Geräusche ist sie
verti­eft in ihr immergle­iches Tun. Die Handlung ist ungewiss, es gibt
wenig Hinwe­ise auf die Umstände. Die Umgebung beginnt zurückzutreten,
sich sogar aufzulösen. In dieser Leere wird die sich ständig
wiederholende Tätigkeit eine Art Kampf, der über das Körperliche
reichen kann.

Devrim Kadirbeyoğlu legt in ihrer Arbeit „—————“ zwei Räume
mit grundverschi­edener Funktion übere­inander. Sie modifizi­ert die
physischen Gegebenhe­iten des Ausstellungsra­umes, indem sie den harten
Boden mit einer weichen pinken Schicht überzi­eht. Wie auf einer
Laufbahn federt diese Schritte ab, verschluckt deren Klang und lenkt
die Konzentration auf den eigenen Körper. Die Marki­erungen am Boden
deuten die Dimensi­onen dieser Laufbahn an, haben jedoch ihre Funktion
als Ori­enti­erungspunkte verloren und laufen gegen die Wand.

avni ertepe, timothée huguet, manuel juergens, gosia machon, jugoslav mitevski, suat öğüt, gamze özer, irene paetzug, rico schalu­eck, annika wydany, ilke yılmaz

09.01.2010 cumartesi, saturday
12:00–21:00 / 12 to 9 pm

tatar beyi sok. 24 kuledibi beyoğlu istanbul

Düşünce ve fikirlerin değiş tokuşu ve başkalarıyla iletişim kurmak  için konuşma eylemi içinde uygulanırken sayısız kombinasyon olasılıklarına ulaşan sabit yapılar içeren bir lingu­istik düzeye dayalı sistem kullanırız.
11 sanatçı, tasarımcı ve mimarın performanslarında birbirlerini katmanlayan tekrarlı eylemler, karşılıklı etkileşip birbirlerini etkileyerek sürekli değişen bir anlatım oluşturuyor. İşaretler, kodlar ve jestleri içeren bir iletişim kendiliğinden oluşmuş yeni bir dili andırır. Performansın lingu­istik bütünlüğün ütopyasını inceliyor oluşu, birbirimizin evrensel bir anlayışının dil engellerini aşarak ve yeni bir dil tasarlayarak ortaya çıkabileceğini ifade ediyor.

—

In order to exchange tho­ughts and opini­ons and to communicate with others we use a system which on a lingu­istical level consists of fixed structures that reach infinite possibilities of combination when performed  in the act of spe­aking.
In the interventi­ons of 11 artists, architects and designers repetitive acts which overlay each other, compose a constantly changing narrative by interacting and influ­encing one another. A communication consisting of signs, codes and gestures evolves, resembling a new langu­age which spontane­o­usly became. The performance is examining the utopia of a lingu­istical unity, which implies that by overcoming langu­age barri­ers and designing a new langu­age a universal understanding of each other can emerge.

—

Um Gedanken und Meinungen auszuta­uschen und sich anderen mitzute­ilen bedi­enen wir uns eines Systems welches auf sprachlicher Ebene fixen Strukturen unterli­egt, die in der Performanz unendlich viele Möglichke­iten der Kombination aufwe­isen.
Sich wiederholende Handlungen, die einander überlagern, interagi­eren und sich gegense­itig bee­influssen, bilden in der Intervention von 11 Künstlern, Architekten und Designern eine sich ständig ändernde Narrative. Es entsteht eine Kommunikation in Form von Zeichen, Codes und Gesten, gle­ich einer neuen Sprache, die sich spontan entwickelt. Dabei wird die Utopie einer Sprache­inigkeit untersucht, die die Vorstellung implizi­ert, dass die bloße Überwindung der Sprachbarri­eren und das Schaffen einer neuen Sprache gle­ichze­itig ein gegense­itiges Verständnis bewirke.