Kristine Alksne, Banu Birecikligil, Lauri­anne Bixhain, Deniz Gül, Elmar Hermann, Hank Schmidt in der Beek & Fabian Schubert

16.06.-24.07.2010

Açılış 16.06.2010, saat 19.00

Opening 16.06.2010, 7pm

Eröffnung 16.06.2010, 19.00 Uhr

Tatar Beyi Sokak No:27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Ziyaret saatleri: Çarşamba-Cumartesi 14.00–19.00

Güzel yaz günlerinde yapılan gezintiler bazı dönüm noktalarının yaratılmasına ilham verdi;  gözlerden uzak açık alanlardaki, çıplak güzelliklerle dolu sabah pikniklerini burjuva eğitiminin olmazsa olmazları arasına taşıdı; ekoller oluşturdu ve sanat tarihi yıllıklarında gezginlere yer açtı.

Gündelik yaşamın yıllık ritimlerinden kaçmaya yönelik girişimler, çoğunlukla doğanın coşkulu fonunda sahne alan yaz fantezileriyle iç içe geçer. Dolayısıyla, uygarlığın gelişimine paralel olarak, doğaya dair kurgular da gelişmiştir. Manzara parkları, incelikli tasarımlar içindeki Arkadi­alar olarak kurulmuştu. Bu yapay cennetlerde, doğanın uygarlığı alt etmesi yılın belirli bir döneminde türlü süslemeler ve özlemle bekleniyordu. Hafif çadırlar, topluma karşı bir tasarı gibi, büyülü ve devasa yıkıntıların içinden vahşi doğaya uzanıyorlardı. Arzulanan peyzajların geniş spektrumunda, hedonist hayaller sınır tanımaz ve en vahşi manzara bile gözüpek düşler için biçilmiş kaftan olur. Üstelik yol boyu herkes, kendi sınırlarının ve tatlı fikirlerinin peşine düşüp onları yanına katar; zira 9x15’lik fotoğraf baskıları olarak gümüş çerçevelere konulabilmeleri garantidir.

Deniz Gül, “Arka Bahçe ve Cepheler” (“Backyard and Facades”) serisinden iki fotoğraf montajıyla, zaman dışı bir şöleni ve ideal bir orman fonundaki av sahnesinin romantizmi içinde besbelli donakalmış geyikleri gösteriyor. Deniz Gül kusursuz ve insanı derin düşüncelere daldıran kırları neredeyse barok ve dingin bir neşeyle dolu pastoral bir sahne olarak sergiliyor; Banu Birecikligil’in nesnel bir tarzdaki modern peyzajları ise yabancılaşmış ve huzursuz bir görüntü sunuyor. Otoyolda bir balina; bir parça toprak, dağ manzarası ve demiryolunun ortasında kalakalmış, karaya oturmuş dev bir deniz kızı; varla yok arası bir banliyönün orta yerinde bizi serinlemeye davet eden ışıl ışıl bir havuz.

Yaz mevsiminde tabiatın coşkun anlarını yakalamak üzere ressamlar şövalelerini yanlarına alıp stüdyolarından vahşi doğaya doğru yola çıkarlar. Hank Schmidt in der Beek ve Fabian Schubert, Zillertal Alpleri’nin güzel manzarasını tercih etmişler. Schubert’in fotoğraflarında, el değmemiş dağ manzarasından esinlenmiş gibi gözüken Schmidt in der Beek gömleğiyle çarpıcı bir uyum içindeki bir dizi ekose deseni resmetmekte.

Yaz, yola düşme vaktidir; dünyayı gezme, başka kültürleri soluma ve ufukları genişletme arzuları her zamankinden ağır basar. Yer değiştirmek insanı etkiler, fakat görünen o ki insanlar da gittikleri yerleri etkiliyorlar. Kristine Alksne bir yaz Kıbrıs’ta kaldı. Sanatçı, “Uma” adlı işinde, siyah kum üzerinde soyut bir desen oluşturmak için Ayia Napa plajından, 200 km uzaktaki Larnaka plajına beyaz kum taşıdı.

Edebiyat, sonra da fotoğraf hep uzak ve yabancı ülkelere yapılan seyahatlere rağbet etmiştir. Seyahat notları, yabancı kültürlere dair gözlem ve deneyimleri belgeler. Lauri­anne Bixhain, küçük seyahat güncelerinden birinde yolculukları sırasında çektiği fotoğrafları sergiliyor. Katlanmış bir A3 sayfasındaki görüntüler, yabancı yerlerle karşılaşmaların yanı sıra bir kitabın en ilkel halini de gözler önüne seriyor.

Elmar Herrmann’ın “LOST” (“KAYIP”) dizisindeki çalışmaları, açık kitabı bir takım olayların gerçekleşeceği yer olarak gösteriyor. Ön ve arka kapak arasında; maceralar, deneyimler ve farkındalık artıran başka pek çok şey, belediye parkları ya da balkonlar gibi yakınımızdaki dinlenme mekanlarına taşınıyor. Kurgu, yanı başımızda bir cennet yaratma arzusu ile çok uzaklara gitme arzusu arasında yerini alıyor.

—

Trips on bea­utiful summer days have inspired to the cre­ation of milestones, have introduced morning picnics with undressed bea­uties on secluded cle­arings into the general canon of bourge­ois  education, have established scho­ols and have placed the excursi­onists in the annals of art history.

The attempt to escape from the annual rhythm of everyday life is entwined with summer fantasies that play mostly in the florescence of nature. Thus, parallel to the development of civilization, ficti­ons of nature have been developed. Landscape parks were cre­ated as a sophisticated designed Arcadia and in these artificial idylls, the victory of nature over civilization for a specific time of the year was yearned for in any form of decoration. Ultralight tents spread out into the wilderness between enchanted overgrown ruins as a counter draft to soci­ety. In the broad spectrum of desired landscapes hedonistic wishful thinking has no limits and even the wildest landscapes seem just right for audaci­ous dre­ams. And yet, each one takes rather their own borders and lovely ideas on the way as they guarantee to be as well placed as the 9x15 photo print in the silver frame.

Deniz Gül shows in the two photo montages from the series “Backyard and Façades” a timeless feast and, in an ideal forest setting, deers apparently frozen in the romanticism of a hunting scene. As much as Deniz Gül stages the perfect and contemplative idyll almost like a baroque and serene joyful pastoral scene, so ali­enated and disturbed appear Banu Birecikligil’s modern landscapes in an objective manner. A whale on the highway, a scrap of earth or landscape with mounta­ins and a huge mermaid stranded on the railway, a fresh pool in ghostly suburban environment that invites to a brief cooling.

And of course it was summer when painters took their easels and went from the studio into the wild to capture the elevati­ons of nature. Hank Schmidt in der Beek and Fabian Schubert chose the picturesque panorama of the Zillertal Alps. Schubert’s photographs show Schmidt in der Beek seemingly inspired by the pristine mountain landscape  painting a series of simple checked patterns on cavas, which correspond remarkably well with his shirt.

Summer time is travel time, at no other time the desire to visit other parts of the world is more prevalent, to be inspired by other cultures, to extend one’s own bright blue horizon. As much as a change of place influ­ences people, people seem to influ­ence the places where they go to. Kristine Alksne spent a summer in Cyprus. For the work “Uma” the artist transported white sand from the beach of Ay Napa over the distance of 200 km to the beach of Larnaca, in order to draw an abstract pattern on the black sand.

Expediti­ons into a distant and fore­ign country have always been kept hold of in literature and later in photography. Travel notati­ons document observati­ons and experi­ences in unknown cultures. In an edition of small travel journals Lauri­anne Bixhain shows  her photographs which she took during her travels. Folded out of an A3 sheet they show enco­unters with strange places and at the same time the most elementary form of a book.

Elmar Herrmann’s works from the series “LOST” illustrate the opened book as actual place for things to happen. Between the two covers adventures, experi­ences and additi­onal ranges of selfawareness are transported in such nearby retreat-areas like municipal parks or balkonia. Fiction takes its place between the desire to cre­ate a paradise on the doorstep and the desire to travel far far away.

—

Ausflüge an schönen Sommertagen haben zu Meilenste­inen inspiri­ert, haben morgendliche Picknicks unbekle­ideter Schönhe­iten auf lauschigen Lichtungen in den allgeme­inen Kanon bürgerlicher Bildung eingeführt, haben Schulen begründet und die Ausflügler in die Annalen der Kunstgeschichte eingehen lassen.

Der Versuch dem Alltag des Jahresrhythmus zu entfli­ehen wird umrankt von Sommerfantasien, die meistens in der Hochblüte der Natur spi­elen. So wurden parallel zur Entwicklung der Zivilisation Fikti­onen der Natur entwickelt. Landschaftsparks wurden als mondän angelegtes Arkadien geschaffen und in diesen künstlichen Idyllen wurde der Sieg der Natur über die Zivilisation in jeglicher Form der Ausschmückung für einen bestimmten Zeitraum des Jahres herbe­igesehnt. Als Gegenmodell zum gesellschaftlichen Leben schwanken zwischen verwunschen überwucherten Ruinen ultrale­ichte Zeltbeha­usungen inmitten der Wildnis. In dem weiten Spektrum unserer Wunschlandschaften kennt unmässig genussüchtiges Wunschdenken keine Grösse und auch die wüstesten Landschaften sche­inen gerade recht für kühne Träume. Und dennoch nimmt ein jeder lieber die eigenen Grenzen und lieblichen Vorstellungen mit auf den Weg, die einem versichern, so gut aufgehoben zu sein wie der 9x15 Fotoprint im Silberrahmen.

Deniz Gül zeigt in den beiden Fotomontagen aus der Serie „Backyard and Façades“ ein zeitloses Festgelage sowie vor sche­inbarer Jagdromantik erstarrte Hirsche vor ide­aler Waldkulisse. So sehr Deniz Gül das vollendete in sich ruhende Idyll fast wie eine barocke und abgeklärte lustvolle Schäferszene inszeni­ert, so sehr verfremdet und stört Banu Birecikligil moderne Landschaften in sachlicher Manier. Ein Wal auf der Autobahn, ein Fetzen Erde oder Landschaft mit Bergen und Eisenbahn auf dem eine gewaltige Meerjungfrau gestrandet ist, ein frischer Pool in geisterhafter Vorstadtumgebung, der zu einer kurzen Abkühlung einlädt.

Und natürlich war es Sommer, als Maler ihre Staffele­ien nahmen und die Ateli­ers verli­essen, um in fre­ier Wildbahn die Erhabenhe­iten der Natur einzufangen. Auch Hank Schmidt in der Beek und Fabian Schubert suchten das pittoreske Panorama der Zillertaler Alpen auf. Die Fotografien von Fabian Schubert zeigen wie Hank Schmidt in der Beek sche­inbar inspiri­ert von der unberührten Berglandschaft eine Serie einfacher Karomuster auf Leinwand malt, die auffällig gut mit dem Muster seines Hemdes korrespondieren.

Sommerzeit ist Reisezeit, nie ist das Verlangen grösser andere Teile der Welt aufzusuchen, sich von anderen Kulturen beri­eseln zu lassen, den strahlendbla­uen Horizont zu erwe­itern. Wie sehr Ortswechsel den Menschen prägen, so sehr prägt wohl aber auch der Mensch die Orte zu denen er wechselt. Kristine Alksne verbrachte einen Sommer auf Zypern. Für die Arbeit „Uma“ transporti­erte die Künstlerin den weissen Sand vom Strand von Ay Napa in das über 200km entfernte Larnaca, um dort auf dem schwarzen Sand ein abstraktes Muster zu zeichnen.

Expediti­onen in die Ferne, in die Fremde sind seit jeher literarisch später fotografisch festgehalten. Reise­a­ufze­ichnungen dokumenti­eren das Gesehene, Erlebte und Erfahrene. In einer Reihe kle­iner Reisejo­urnale stellt Lauri­anne Bixhain ihre Fotografien, die auf Reisen in andere Länder entstanden sind, zusammen. Aus einem DIN A3 Blatt gefaltet zeigen sie Begegnungen mit fremden Orten und zugle­ich die elementarste Form eines Buches.

Elmar Herrmanns Arbe­iten aus der Serie “LOST” zeigen das aufgeschlagene Buch als Ort eigentlicher Handlung. Zwischen zwei Buchdeckeln werden Abente­uer, Erlebnisse und Ergänzungen des selbsterfahrbaren Spektrums in so nahe gelegene Rückzugsgebi­ete wie Satdtpark oder Balkonien transporti­ert. Fiktion schi­ebt sich zwischen das Bestreben, sich ein Paradies vor der Haustür zu schaffen und den Wunsch in die Ferne zu reisen.

© emynassy

“Hiç Yoktan İyidir”

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30 Nisan – 5 Haziran 2010

Açılış 30 Nisan, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Galeri mekanı kadar sokağın karşışındaki bodrum katını da içine alan “Hiç Yoktan İyidir” başlıklı sergi, Tunç Ali Çam, Lale Delibaş ve Tessa Knapp’ın ‘boşluk’ kavramı etrafında dönen işlerinden oluşuyor. Sergideki işler kültürel kodlara, sistemlere ve sembollere başvurarak boşluğun, yokluğun ve ifadesizliğin olasılıklarını araştırıyor.

Hiçbir şey, hiçliği keşfetmekten daha zor değildir. İnsan aklının kavrayamadığı bu boyut, çağlar boyunca insanoğlunu karanlık mağralara, yüksek dağlara, çorak çöllere ve yoğun sislere doğru, varoluşu ve kendini keşfettiği sıradışı bir yolculuğa çıkardı.

Tessa Knapp’ın “Blink” (“Göz Kırpmak”) adlı video serisindeki işleri, “sis”i kendine özgü doğal bir fenomen ve boşluğun sözde göstergesi olarak adım adım betimliyor. “İsimsiz (4 motif)” doğal ortamında sisi gözlemliyor ve belgeliyor. Dört ortamda da sis engebeli kaya oluşumlarının üstünden geçiyor. Bazen hızlı, hafif ve süreksiz; bazen katı bir kütleymiş gibi yutarak, aşırı yoğun ve dayanıklı. Sisin düzensiz görünen yapısında, şekiller ve formlar kendilerini

açığa çıkarıyorlar. “İsimsiz (Erime)”de hafif bir sis, ormanın karanlık hatlarını tırmanıyor. Beyaz pus, silü­etleri gizleyip açığa çıkarıyor. Böylece manzara sürekli  bir değişim sürecindeymiş gibi görünüyor. Sonraki adımda Tessa Knapp sisi saf bir gösterim unsuru olarak inceliyor. “No  Void” (Boşluk Yok) adlı çalışma, deneysel bir teknik kurulumla düzenlenmiş, karanlık bir stüdyoyu gösteriyor. İki projektör yavaşça açılıyor. Yapay sis, kara boşluk içinde yayılarak bir bulut gibi kabarıyor; sis yığınları ışık hüzmeleri içinde süzülüp sahneyi yeniden şekillendiriyor. Bu simulasyon, sahnede yavaşça hareket eden iki kameraman tarafından kaydediliyor.

Lale Delibaş’ın beyaz tuvalleri, farklı bir yaklaşım ortaya koyuyor. Monokrom arkaplandan belli belirsiz ve soyut biçimler beliriyor. Beyaz, formları yuttukça ya da tekrar özgür kıldıkça, onları muğlakta bırakıyor. Tuval üzerine dikilen ya da arka plandan yüzeye doğru itilen karakterler yan yana geldiklerinde kelimelere, kelimeler yan yana geldiklerinde ise Mevlana’dan metinlere dönüşüyorlar. “Hayatın Döngüsü” adlı video çalışmasında ise kıvılcımla buluşan mum yanmaya başlayarak bir yandan etrafını aydınlatıyor diğer yandan da eriyip kendini tüketerek zemine daha da fazla yaklaşıyor.

Serginin bodrum katında, Tunç Ali Çam bir bilgisayar algoritması ile oluşturulan bir gölgeyi yere yansıtıyor. “S-H-A-D-O-W” (g-ö-l-g-e) harflerinin gölgeleri, sürekli yer değiştirip olası tüm kombinasyonlar arasında geziniyor. “S-H-A-D-O-W” mekanda olmayan nesnelerin ve olmayan hareketlerin gölgesi olarak ortaya çıkıyor. Bodrum katının arka tarafındaki duvarda ise “Every tho­ught has a god and a dog” (Her düşüncenin bir tanrısı bir de köpeği vardır) yazısı karanlıkta parlıyor.

—

„Better than Nothing“

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30 April – 5 June 2010

Opening 30 April, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

In the gallery as well as in a basement space across the street the exhibition „Better than Nothing“ shows works by Tunç Ali Çam, Lale Delibaş and Tessa Knapp that circle aro­und the concepts of void. Refering to cultural codes, systems and symbols the works in the show explore the potential of supposed emptiness, absence and nothingness.

Nothing is harder than finding „nothing“. This dimension that is not comprehensible for the human intellect repe­atedly led back to barren deserts, dark caves, high mounta­ins or in dense fog, not without or especi­ally with the goal to discover something about oneself and the existence itself in such an excepti­onal state.

Tessa Knapp’s video works from the series “Blink” describe a gradual engagement with fog as a specific natural phenomenon and general symbol for alleged formlessness and emptiness.

“Untitled (4 motifs)” documents fog observati­ons in natural landscape. In four settings draw fog passes rugged rock formati­ons. Sometimes fast, light and ephemeral, sometimes extremely dense like a solid mass, impervi­ous and swallowing. In the unordered structures of the fog forms and shapes reveal themselves.

In “Untitled (melting)”, which is shown in the basement, light mist ascends between the dark outlines of a forest. The white haze conce­als and reve­als silho­u­ettes, so that the landscape seems to be in a process of constant change.

In a further step, Tessa Knapp examines fog as a pure staging element. The work “No Void” shows a dark studio situ­ation in which the technique is arranged as in an experimental set-up. Two spotlights gradu­ally fade in. Artificial fog puffs out like a cloud, slowly spre­ading into the black space, strands of fog float into the beams of light and reshape the stage. The simulation is observed by two cameramen who slowly move into the scene. Also suggestive of the ephemeral is the mantra which is written with pencil on the wall of the exhibition space in constant repetition.

The white canvases of Lale Delibaş constitute a different kind of appro­ach. Appariti­onal and abstract forms emerge from the monochrome backgro­und. The White keeps structures vague, swallows them or  gives them free again. Characters that  are sewn on the whitely pure surface or pushing thro­ugh from the backside, shape, become words and texts. These fragments are taken from the writings of the Sufi mystic Dschalal ad-Din Muhammad Rumi.

In her video work „Circle of Life“ Lale Delibaş loopes the flame of a candle slowly burning down to the gro­und, alternating with sparks that energeticly and randomly gleam in the dark.

In the basement Tunç Ali Çam projects a shadow generated by a computer algorithm. The shadows of the letters s-h-a-d-o-w are constantly changing and running thro­ugh all possible combinati­ons. The letters appear like shadows of objects that are not there, of movements that do not take place. On a wall in the back of the basement the writing “Every Tho­ught has a God and a Dog” glows in the dark.

—

„Better than Nothing“

Tunç Ali Çam, Lale Delibaş, Tessa Knapp

30. April – 5. Juni 2010

Eröffnung 30. April, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul

Die Ausstellung „Better than Nothing“ zeigt im Galeri­eraum und im gegenüberli­egenden Kellergeschoss Arbe­iten von Tunç Ali Çam, Lale Delibaş und Tessa Knapp, die sich mit Konzepten von Leere befassen. In einem Bezugsrahmen von kulturellen Codes, Systemen und Symbolen zeigen die Arbe­iten eine Annäherung an verme­intliche Leere, Abwesenheit und Nichts.

Nichts ist schwerer zu finden als Nichts. Diese dem menschlichen Verstand nicht erschli­eßbare Dimension führte immer wieder in karge Wüsten, dunkle Höhlen, auf hohe Berge oder in dichten Nebel, nicht ohne oder gerade mit dem Ziel in so einem exzepti­onellen Zustand etwas über sich selbst und die Existenz an sich erfahren zu wollen.

Tessa Knapps Vide­o­arbe­iten aus der Serie „Blinzeln“ bilden eine sukzessive Ause­inandersetzung mit Nebel als konkreter Naturersche­inung sowie allgeme­inem Sinnbild für verme­intliche Gestaltlosigkeit und Leere.

„Ohne Titel (4 Motive)“ dokumenti­ert Nebelbe­obachtungen in natürlicher Landschaft. In vier Einstellungen ziehen Nebelschwaden an schroffen Felsformati­onen vorbei. Mal schnell, leicht und ephemer, dann wieder extrem dicht wie eine feste Masse, undurchdringlich und verschluckend. In den unge­ordneten Strukturen des Nebels geben sich immer wieder Formen zu erkennen.

In „Ohne Titel (Schmelzen)“, das im Kellergeschoss geze­igt wird, ste­igt heller Nebel zwischen den dunklen Konturen eines Waldes auf. Der weiße Dunst verhüllt und legt Silho­u­etten frei, sodass die Landschaft einem Prozess ständiger Veränderung zu unterli­egen scheint.

In einem weiteren Schritt untersucht Tessa Knapp Nebel als pures Inszeni­erungselement. Die Arbeit „No Void“ zeigt ein dunkles Aufnahmestudio, in dem die Technik wie ein Versuchsa­ufbau arrangi­ert ist. Aus der Dunkelheit blenden Studi­osche­inwerfer auf. Künstlicher Nebel bre­itet sich allmählich raumgre­ifend aus und fängt sich im Licht, zieht Schli­eren und gestaltet so die Bühne. Die Simulation wird von zwei Kameramännern beobachtet, die langsam in Ersche­inung treten.

Den Eindruck des Ephemeren vermittelt auch das mit Ble­istift geschri­ebene Mantra, das sich in ständiger Wiederholung in die Wand des Ausstellungsra­umes einschreibt.

Eine andere Art der Annäherung bilden die weißen Leinwände von Lale Delibaş. Aus den monochromen Bildflächen treten schemenhaft abstrakte Formen hervor. Das Weiß hält die Formen vage, verschluckt sie oder gibt sie wieder frei. Schriftze­ichen, die auf den weißen Bildgrund aufgenäht sind oder sich von Hinten durchdrücken, gewinnen Kontur, bilden Wörter und nehmen Textgestalt an. Dabei handelt es sich um ausgewählte Fragmente aus den Schriften des islamischen Mystikers Dschalal ad-Din Muhammad Rumi.

In der Vide­o­arbeit „Circle of the Life“ zeigt Lale Delibaş in einer Endlosschle­ife das Herunterbrennen einer Kerze, deren Lichtkegel langsam gen Boden sinkt, im Wechsel mit Funken, die energetisch und unge­ordnet in der Dunkelheit aufglimmen.

In dem gegenüberli­egenden Kellergeschoss projezi­ert Tunç Ali Çam einen Schatten auf den Boden, der von einem Computeralgorithmus generi­ert ist. Die Schatten der Buchstabenfolge s-h-a-d-o-w verändern sich ständig und durchla­ufen alle Kombinati­onenmöglichke­iten. Die Buchstaben wirken wie Schatten von  Körpern, die nicht da sind, von Bewegungen, die nicht stattfinden.

Auf einer Wand im hinteren Teil des Kellers leuchtet im Dunkel der Schriftzug „Every Tho­ught has a God and a Dog“.

“unplugged: gorüntünün fragmanlaşmış doğasından bir arkaplan akustiğine geçiş”

Ali Kazma, Çağrı Saray, Fatih Aydoğdu, Ferhat Özgür, Hülya Özdemir, Suat Öğüt, Yeni Anıt

12.03. — 12.04.2010

Açılış 12.03.2010, saat 19.00

Manzara Perspectives, VİDEOİST’in “unplugged: gorüntünün fragmanlaşmış doğasından bir arkaplan akustiğine geçiş” sergisini sunmaktan mutluluk duyar.

VİDEOİST bu sergide monitörlerin, projeksiyonların ve oynatıcıların fişini çeker. Elektriği keserek Vide­o­ist, materyali ve hareketli imgelerin maddi olmayan arkaplanlarını sorgular ve seçilmiş video işlerin süreçlerini, erken gelişim aşamalarını görselleştirir. Bu aşamalardan çizimler, metinler, nesneler ve notlar gibi türemiş materyaller serginin esas unsurlarını oluşturular ve başlangıç noktalarına ve yaklaşımlara işaret eder, video sanatçılarının stratejilerini ve üretim süreçlerini tematize ettiği gibi medyumun üstüne düşünceleri de tematize ederler. Bu materyaller final ürünü olan vide­oyu tasvir etmezler ama bağımsız işler olarak kendilerini temsil ederler.

‘Zaman Notları” işinde Ali Kazma, hareketli imgenin temel yapısı olarak zamanı çıkartır. ”Obstructi­ons” adlı video serisi üstüne çalışırken kullandığı defterden çıkarttığı zamankodları, kurgu aşamasında önemli bir rol oynadığı gibi, kendi çalışma süreçlerini görselleştiren bir metod oluşturur.

Fatih Aydoğdu, vide­osu ”Diglossia” nın tektek karelerini, çizgisel imge sekansının haritasını çıkartır veya şifresini çözer gibi bir yerleştirme şeklinde gösterir.

Sinema ve filmlerin klasik üretim modelini Suat Öğüt ve Çağrı Saray farklı yollarla ele alır. Suat Öğüt’ün ”Tüketim Pratikleri” vide­osu için hazırladığı storyboard’dan (hikaye izleği) çıkarttığı dokuz çizimi sanatçının çalışma pratiğini tasvirler. Sinema filmlerinin üretim süreçleri ile doğrudan ilişkilidir. İlk etapta Öğüt tek tek sahnelerin ve dekorların çizgi romana benzer iki boyutlu görselleştirmelerinin planını belirten bir storybo­ard yaratır. Çağrı Saray’ın ”Kırmızı Oda” vide­osunda temel unsur teşkil eden el ile yazılmış senaryosu ayrıca ”Sekans 30, 31, ve 32″ için temeldir ki vide­oda göründüğü gibi senaryo betimlediği imgelere çevrilmemiş fakat imgenin kendisi olmuştur. Bölünmüş storybo­arduna benzer olarak Saray senaryonun üç sekansının parçalarını gösterir.

Ferhat Özgür Video işlerinde güncel toplumsal ve kültürel fenomeni öznel referans sistemleri ile birleştirir. Özgür’ün ”Bridgend Onyedi” adlı video işinin başlangıç noktası Bridgend’da (İngiltere) bir yıl içinde (Şubat 2007-Şubat 2008) intihar etmiş gençlerin medyadan alınmış 17 portresidir.

Hülya Özdemir, materyalin bir başlangıç noktası olmasını, potansiyelini ve bir müzenin kurumsallaştırma sistemindeki bilginin güce dönüşümünü sorgulayan ”Resmi Hafıza Kaybı” adlı işinde vide­osunun  materyallerini  bağımsız bir yerleştirmeye dönüştürüyor.

”Sanatçının Mal Beyanı”nda Yeni Anıt, VİDEOİST’in geçmişini ve temel özelliklerini, 2003’ten beri mobil ve bağımsız bir proje olarak varolduğunu belirterek gösterir.

www.videoist.org

—

“unplugged: a transition from the fragmented nature of the image to a backgro­und acoustic”

Ali Kazma, Çağrı Saray, Fatih Aydoğdu, Ferhat Özgür, Hülya Özdemir, Suat Öğüt, Yeni Anıt

12.03. — 12.04.2010

Opening 12.03.2010, 7pm

Manzara Perspectives is happy to present the exhibition “unplugged: a transition from the fragmented nature of the image to a backgro­und aco­ustic” by VİDEOİST.

In this exhibition VİDEOİST unplugges monitores, projectors and players. By cutting off the electricity VİDEOİST questi­ons the material and immaterial backgro­unds of moving images to visu­alise early development stages and processes of selected video works. Materi­als deriving from these stages such as drawings, texts, objects and notes become the core elements of the exhibition and point on appro­aches and starting points, thematise the work processes and strategies of video artists as well as refelcti­ons on the medium itself. These materi­als do not illustrate the final product video but stand for themselves as independent works.

In the work “Time Notes” Ali Kazma extracts time as basic structure of the moving image. The timecodes taken from his notebo­oks while working on the video series “Obstructi­ons” become a method to visu­alize the own working processes as timecodes play an essential role in the editing.

In form of an installation Fatih Aydoğdu shows single frames of his video “Diglossia” as decoding or mapping of the linear image sequence.

The cinema and the classical mode of production of films are taken up by Suat Öğüt and Çağrı Saray in different ways. The nine drawings by Suat Ögüt form the storybo­ard for his video “Consumption Practices” and illustrate the working practise of the artist which is directly related to production processes of motion pictures. As a first step Öğüt cre­ates a storybo­ard that implies the planning of individual scenes and settings in a two-dimensional visu­alization, similar to a comic. The handwritten scenario, that is a central element in the video “Red Room” by Çağrı Saray is also the basis for “Sequ­ence 30, 31 and 32″. Whereas in the video the scenario is not converted into the images it describes, but becomes the image itself, Saray visu­alizes in the three sequ­ences parts of the scenario, similar to a fragmented storyboard.

In his video works Ferhat Özgür combines current social and cultural phenomena with subjective reference systems. Taken from the media, the 17 portra­its of young suicides from Bridgend (UK), who have all commited suicide within one year (Febru­ary 2007-February 2008), are the starting point of Özgür video work “Bridgend The Seventeen”.

The material as a starting point and its potential shows Hülya Özdemir in her work “Resmi Hafıza Kaybı” (Official Memory Loss), as she develops materi­als of her last video, in which she questi­ons the transformation of knowledge into power in the instituti­onalised system of a museum, as an independent installation.

In “Artist’s Declaration of Property” Yeni Anıt visu­alises the basic characteristics and the backgro­und of VİDEOİST that exists as a mobile and independent project since 2003.

www.videoist.org

—

“unplugged: ein Übergang von der zersplitterten Natur des Bildes zum akustischen Hintergrund”

Ali Kazma, Çağrı Saray, Fatih Aydoğdu, Ferhat Özgür, Hülya Özdemir, Suat Öğüt, Yeni Anıt

12.03. — 12.04.2010

Eröffnung 12.03.2010, 19.00 Uhr

Manzara Perspectives freut sich, die Ausstellung „unplugged: a transition from the fragmented nature of the image to a backgro­und aco­ustic“ (unplugged: ein Übergang von der zersplitterten Natur des Bildes zum akustischen Hintergrund) von VIDEOIST zu präsentieren.

In dieser Ausstellung zieht VIDEOIST den Stecker von Monitoren, Projektoren und Abspi­elgeräten, um frühe Entwicklungsstadien und Entstehungsprozesse von Vide­o­arbe­iten zu visu­alisi­eren. Materi­alien aus diesen Phasen wie Zeichnungen, Texte, Objekte und Randnotizen werden zu den wichtigsten Elementen der Ausstellung und zeigen Herangehenswe­isen und Ausgangspunkte, thematisi­eren die eigenen Arbe­itsprozesse und Strategien von Vide­okünstlern sowie Reflekti­onen über das Medium selbst. Sie stehen nicht illustrativ neben dem Endprodukt Video, sondern für sich als eigenständige Arbeiten.

In „Time Notes“ extrahi­ert Ali Kazma Zeit als Basisstruktur bewegter Bilder. Aus seinen Notizbüchern für die Vide­ore­ihe „Obstructi­ons“ entnommene Timecodes die beim Editi­eren der Videos eine zentrale Rolle spi­elen, werden zu einer Methode, um die eigenen Arbe­itsprozesse zu offenbaren.

Fatih Aydoğdu zeigt in einer Installation einzelne Frames seiner Vide­o­arbeit „Diglossia“ (Zwe­isprachigkeit) als Entschlüsselung und Analyse der line­aren Bildfolge.

Das Kino sowie die klassische Produkti­onswe­ise von Kinofilmen werden von Suat Öğüt und Çağrı Saray auf unterschi­edliche Weise aufgegriffen. Die 9 Zeichnungen von Suat Öğüt bilden das Storybo­ard zu seinem Video “Consumption Practices” und veranscha­ulichen die Arbe­itswe­ise des Künstlers, mit der er sich direkt auf Produkti­onsabläufe von Kinofilmen bezi­eht, in einem Storybo­ard die Planung einzelner Szenen und Einstellungen in einer zwe­idimensi­onalen Visu­alisi­erung, ähnlich einem Comic, umzusetzen. Das handgeschri­ebene Szenario, das zentrales Element in der Vide­o­arbeit „Red Room“ von Çağrı Saray ist und dort eben nicht in Bilder umgesetzt, gre­ift der Künstler für „Sequ­enz 30, 31 und 32“ auf und entwickelt eine eigenständige Visualisierung.

Ferhat Özgür kombini­ert in seinen Vide­o­arbe­iten aktu­elle sozi­alpolitische und kulturelle Phänomene mit subjektiven Bezugssystemen. Die 17 in den Medien veröffentlichten Portra­its jugendlicher Selbstmörder aus dem Walisischen Bridgend (UK), die sich alle innerhalb eines Jahres (von Februar 2007 bis Februar 2008) das Leben genommen haben, sind der  Ausgangspunkt von Özgürs Vide­o­arbeit „Bridgend The Seventeen“.

Das Material als Ausgangspunkt und dessen Möglichke­iten zeigt Hülya Özdemir in ihrer Arbeit „Resmi Hafıza Kaybı“ (Official Memory Loss) in der sie  Materi­alien aus ihrem letzten Video zu einer eigenständigen Arbeit weiterentwickelt.

In der Arbeit „Artist’s Declaration of Property“ (Eigentumserklärung des Künstlers) visu­ali­ert Yeni Anıt die Grundzüge und Hintergründe des Projektes Vide­o­Ist, das als mobiles und unabhängiges Projekt seit 2003 besteht.

www.videoist.org

“İçerinin En Dış Kenarı”

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Şubat – 5 Mart 2010
Açılış 10 Şubat, saat 18.30

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Ziyaret Saatleri: Çarşamba-Cuma 14.00–19.00

Kendimizi ya da ötekileri anladığımıza dair ilüzyonun yerini yanlış
anlama dileğine bırakmalıyız.* Aynı anda ve aynı yerde deneyimler
paylaşırız ancak hiçbir zaman aynı olmazlar. Herkes kendi gerçekliğini
görür, tadar, koklar, duyar ve algılar. Üstelik, kimsenin kafasından
geçenler geri alınamaz. Ancak hiçbirşeyin gerçek olmadığı yerde
hakkında şüphelerin ya da daha fazlasının duyulduğu hiçbir şey olmaz.
* John Cage

Gosia Machon’un resimlerindeki yükseltilmiş platformlar ve kapatılmış
bahçeler rüya gibi; insani arzuları, içgüdüleri ve korkularını açığa
vuran bilinçdışı ortamlar. Bu saptanmış insan yapımı alanlarda ne
olacağı ya da olabileceği kasten bulanık tutulmuş. İnsana ait varoluş
ve edimlerin olasılık sınırlarını ve ötesinde neler olabileceğini
tasvir ediyorlar.

Bu açıkça hapsedilmiş alanlara, Başak Kaptan’ın  canlandırma vide­osu
“Work Through”daki belirsiz ve silik alanla karşı çıkılıyor. Bir kadın
karda tekrarlanan haraketindeki kazıma gürültüsünün ritmine kendisini
kaptırmış bir şekilde çalışıyor . Ne yaptığı muallak, koşullara dair
kanıt az. Ortam geri çekiliyor, hatta yok oluyor. Bu boşlukta
yinelenen eylem materyalin ötesini geçen bir mücadeleye dönüyor.

“—————” adlı çalışmasında Devrim Kadirbeyoğlu temel olarak
farklı olan iki ortamı benzeşmeyen işlevleriyle beraber üst üste
bindiriyor. Beton zeminini yumuşak pembe bir katmanla kaplayarak sergi
alanının fiziksel koşullarında değişiklik yapıyor. Koşu pistinde
yürümek gibi zemin kişinin adımlarını sektiriyor, sesi yutup kişiyi
kendi vücuduna odaklanmasına yöneltiyor. Yerdeki işaretler yolun
boyutlarını gösterse de işlevlerini kaybedip duvara çarpıyorlar.

///

„The Outer Edge of Inside“

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Febru­ary – 5 March 2010
Opening 10 Febru­ary, 6.30pm

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Opening times: Wednesday-Friday 2-7pm

Instead of  the illusion that we understand ourselves or others, we
sho­uld put the will  to misunderstand.* We share experi­ences at the
same time at the same place, but it can never be the same. Everybody
sees, tastes, smells, hears and perce­ives his or her own reality. And
that what happens inside one’s head can not be taken back. But where
nothing is real, nothing is there to have doubts about, or more of
them than ever.
*John Cage

The raised platforms as well as the enclosed gardens in the pictures
of Gosia Machon are dream-like, unconsci­ous settings that reveal human
desires, instincts and fears. What happens or could happen in these
determined and man-made places are deliberately kept vague. They
depict the limits on the possibilities of human existence and acti­ons,
and what might be happening beyond them.

This cle­arly confined spaces are opposed by the undetermined and
blurred space in Başak Kaptan’s animation video „Work Thro­ugh“. A
woman works in the snow, in the rhythm of scratching noises she is
engrossed in her repetitive action. What she is doing is uncertain,
there is little evidence on the circumstances. The surro­unding begins
to withdraw, even dissolve. In this void the reiterated action becomes
a struggle which can go beyond the material.

In her work „—————” Devrim Kadirbeyoğlu superimposes two
fundamentally different environments with unlike functi­ons on top of
each other. She modifies the physical conditi­ons of the exhibition
space by covering the concrete floor with a soft pink layer. Like
walking on a running track it bounces one’s foot steps off, swallows
the sound and directs the concentration on one’s own body. The
markings on the gro­und indicate the dimensi­ons of the track, but they
have lost their function and run aga­inst the wall.

///

„The Outer Edge of Inside“

Devrim Kadirbeyoğlu
Başak Kaptan
Gosia Machon

11 Februar – 5 März 2010
Eröffnung 10 Februar, 18.30 Uhr

Tatar Beyi Sokak 27 Kuledibi Beyoğlu İstanbul
Öffnungsze­iten: Mittwoch-Freitag 14.00–19.00 Uhr

Anstelle der Illusion, wir verstünden uns, sollten wir den Willen zum
Missverständnis setzen.* Wir teilen Erfahrungen zur gle­ichen Zeit am
gle­ichen Ort, aber es kann nie die gle­iche sein. Jeder sieht,
schmeckt, riecht, hört, fühlt und erlebt seine eigene Wirklichkeit.
Und das was sich im Kopf abspi­elt, kann nicht mehr zurückgenommen
werden. Wo aber nichts wirklich ist, ist nichts da, um daran zu
zwe­ifeln. Oder gerade erst recht.
*John Cage

Die erhobenen Bühnen ebenso wie die umzäunten Gärten in den Bildern
Gosia Machons sind Scha­uplätze für Tra­umhaftes und Unbewusstes, in dem
sich die menschlichen Sehnsüchte, Tri­ebe und Ängste offenbaren. Das
was an diesen determini­erten, vom Menschen inszeni­erten Orten
geschi­eht oder geschehen könnte wird bewusst vage gehalten, zeigt die
Grenzen der Möglichke­iten menschlichen Seins und Handelns auf und geht
darüber hinaus.

Diesen klar eingegrenzten Räumen steht der unbestimmte und verwischte
Raum in Başak Kaptans Animati­onsvideo „Work Thro­ugh“ entgegen. Eine
Frau arbe­itet im Schnee, im Rhythmus kratzender Geräusche ist sie
verti­eft in ihr immergle­iches Tun. Die Handlung ist ungewiss, es gibt
wenig Hinwe­ise auf die Umstände. Die Umgebung beginnt zurückzutreten,
sich sogar aufzulösen. In dieser Leere wird die sich ständig
wiederholende Tätigkeit eine Art Kampf, der über das Körperliche
reichen kann.

Devrim Kadirbeyoğlu legt in ihrer Arbeit „—————“ zwei Räume
mit grundverschi­edener Funktion übere­inander. Sie modifizi­ert die
physischen Gegebenhe­iten des Ausstellungsra­umes, indem sie den harten
Boden mit einer weichen pinken Schicht überzi­eht. Wie auf einer
Laufbahn federt diese Schritte ab, verschluckt deren Klang und lenkt
die Konzentration auf den eigenen Körper. Die Marki­erungen am Boden
deuten die Dimensi­onen dieser Laufbahn an, haben jedoch ihre Funktion
als Ori­enti­erungspunkte verloren und laufen gegen die Wand.

29.-30.01.2010

Açılış/opening: 29.01.2010, saat 19.00/7pm

Ziyaret saatleri/visiting hours: 14.00–21.00/2-9pm

Kiblelizade Sokak 10/2
Sishane / Kuledibi — Istanbul

Manzara Perspective, apartman dairelerinde yer alan sergiler dizisi kapsamında, Tatbikat ekibinin deneysel bir müdahalesini sunmaktan mutluluk duyar.

Gelişen olayların ne kadarı mekana yapışır, hangi davranışlar kayıtsızlık ile ortadan kaybolur? Ve hangileri tarihe yazılır?

Bir mekanın anıları orada yaşanan farklı deneyimlerden oluşur. Ve ayrıca kısa süre için yaşanılan ve sürekli misafirleri değişen bir yerde, geçici izler kalır, deneyimler birikir, üstüste biner, yavaş yavaş solar veya yaşananlar oraya ithaf edilir.

”Alışkanlıklar” ile, Tatbikat, kapılar kapılar arasında gerçekleşen olayların sonrasında görünebilir ve anımsanabilir olma olasılıklarını deneyimliyor.

Bir hafta süre ile Tatbikat’ın altı kişilik ekibi bir tatil dairesine yerleşecekler, kişisel alışkanlıklarını ve deneyimlerinin kaydını tutacaklar.

Daha önce, “Bellekteki anılar” ile, Tatbikat ekibi özel alan ve sergi mekanının sınırında çalışarak Hafriyat Karaköy mekanını geçici bi ev haline getirdiler.

Tatbikat ekibi yeni misafirleri ve alışkanlıklarını sürekli mekanında karşılayan Manzara Perspectives’ın bir dairesi ile uğraşıyorlar. Bir yerin kişisel eşyaları kısa süreli kalışlarda bile mekanın sahibine dair ve onların alışkanlıkları üzerine önermeler yaratırlar, oysa bu hazır-mekanda Tatbikat ekibi deneyimlerine ve anılarına gore bu alanı tekrar düzenlemek yerine alışkanlıklarını yakalamak için kullanıyorlar.

—

Manzara Perspectives is happy to present an experimental intervention of the artist collective Tatbikat (field exercise) within the context of the series of exhibiti­ons in flats.

How much of the occured rema­ins to stick to one place, which acts disappear in oblivion and which ones do write history?

The “memory of a place” is constituted from the vari­ous experi­ences that are made there. And in a place that is “inhabited” only for a short period of time and that is characterized by a high turnover of residents, ephemeral traces remain, the experi­ences accumulate, overlap, fade or inscribe themselves.

With “Familiar Habits” Tatbikat experiments along the question of what happens if elapsed occurrences, that have taken place in the privacy of a home, are afterwards revisu­alized and recalled in the same space.

For the duration of one week the six members of Tatbikat will occupy one holiday appartment, inclusive of all individual affecti­ons, and capture their experi­ences on video.

Alre­ady before, in “Recollecting memories”, Tatbikat has worked on the borderline between privat rooms and exhibition space when they transformed the space of Hafriyat Karaköy in a temporary home one year ago.

In the framework of Manzara Perspectives Tatbikat deals with a place that is constantly ready to welcome new residents and their habits. The individual furnishing suggests the state of residential ownership to the short-term inhabitants, whereas they use the ready-made space rather than to reshape it according to their own preferences.

—

Manzara Perspectives freut sich,  das Künstler-Kollektiv Tatbikat (Feldübung) mit einer experimentellen Aktion im Kontext der Ausstellungsre­ihe in Wohnungen zu präsentieren.

Wieviel von dem Geschehenden ble­ibt an einem Ort haften, welche Handlungen verschwinden im Vergessen und welche schre­iben Geschichte?

Das “Gedächtnis eines Ortes” konstitu­i­ert sich aus den verschi­edenen Erfahrungen, die dort gemacht  werden. Und an einem Ort, der immer nur für eine kurze Dauer  “bewohnt” wird und eine hohe Fluktu­ation von Residenten aufwe­ist,  ble­iben flüchtige Spuren zurück, häufen und überlagern sich die dort  gemachten Erfahrungen, verblassen oder schre­iben sich ein.

Mit “Familiar Habits” (Vertra­ute Gepflogenhe­iten) experimenti­ert Tatbikat entlang der Frage, was passi­ert, wenn bere­its vergangene  Geschehnisse, die in der Privatssphäre einer Wohnung gemacht wurden, in den gle­ichen Räumlichke­iten  im Nachhinein visu­alisi­ert und in Erinnerung gerufen werden. Für den Zeitraum einer Woche  wird Tatbikat zu sechst in einem Feri­enappartment inklusive aller individu­ellen Vorli­eben unbeschränkt wohnen und leben und dies mit selbergedrehten Filmen festhalten.

Tatbikat arbe­itete auch schon zuvor an der Grenze zwischen privaten Räumen und  Ausstellungsraum und transformi­erte vor einem Jahr mit “Recollecting  Memories” die Räume von Hafriyat Karaköy in eine temporäre Wohnung.

Bei Manzara Perspectives setzt sich Tatbikat mit einem Ort  ause­inander, der ständig bereit ist, neue Residenten und ihre Gepflogenhe­iten zu empfangen. Die individulle Einrichtung suggeri­ert den ständig wechselnden Bewohneren ein Besitz– und Heimverhältnis; wobei sie den vorgefundenen Raum eher nutzen und sich in die Rolle des Hause­igners einfügen, als ihn nach ihren Vorli­eben neu zu gestalten.